100 km + met de Swing Arcus RS

Geplaatst in Column op

De gevlogen route

“We gaan het waarschijnlijk niet halen om aan te sluiten, wat doen we nu?”

De wind is noordelijk en te sterk om de oversteek te maken het Molltal in. Tegen beter weten in toch door of terug richting Emberger vraagt Barry. Of, zeg ik, oversteken naar de Lienzer Dolomieten en het Drautal zuidelijk afvliegen. Gewoon leuk toch en we komen er bijna nooit. Ik heb het een keer eerder gedaan en uitdagingen zijn er daar genoeg. Niet goed voor de punten maar wel interessant. Zullen we dat doen?

Swing Arcus RS

Het plan was om 100 km plus te vliegen om de Kreuzeckgruppe heen aan de Swing Arcus RS maar de wind speelt ons parten. We zijn gestart op de 1100 meter start op de Embergeralm. Al snel pakten we hoogte in de huisbellen. De Swing Arcus RS geeft goede feedback over waar de thermiek zit en laat zich goed sturen. Het scherm draait goed vlak.

Barry boven de Lienzer Dolomieten. (goed kijken) De groene wijde is de Hochstadelalm.

We vliegen bij de hoogspanningskabels noordelijk van Oberdrauburg als we de keuze moeten maken. Het is nog best vroeg op de dag. Barry, die al met een thermiekbel tot half het dal in is verzet, draait zich om en zet koers naar het zuiden naar de Lienzer Dolomieten. Zelf vlieg ik een paar honderd meter lager en moet het dal nog verder over om aan te sluiten. Barry komt boven de rotsen van de Lienzer Dolomieten aan en kan goed boven blijven maar voelt veel turbulenties.

“Waar komt de wind nou vandaan vraagt hij? Is die nu noord of Oost. Waar zit de thermiek en waar de lijzijde?”

Ik sluit aan op de Hochstadelalm waar ik weer hoogte weet te pakken maar echt verder omhoog komen doen we niet. Zo sterk als we af en toe omhoog gaan, gaan we ook weer naar beneden. Ik besluit verder langs de zuidelijke bergen van het Drautal te vliegen en gebruik te maken van de lage thermiek. Dit betekent wel thermiek van de noordhellingen welke door het strijklicht zwakker is. Barry besluit verder te vechten boven de top van de Lienzer Dolomieten om toch meer hoogte te krijgen.

De Swing Arcus RS in turbulentie

In het volgende stuk zijn de bergen lager. Net 2000 meter hoog en slechte zoninstraling. Ik kruip dicht langs de helling en vlieg richting de Gailbergpas waar de berg mij via een graad naar toe voert. Af en toe wat thermiek maar te weinig om hoogte op te maken. Had ik toch meer geduld moeten hebben?  Ineens voel ik veel turbulenties en wordt ik naar beneden gedrukt. Ik ben ver onder de Noordwind gekomen en in de invloed van de dalwind. Via de Gailbergpas stroomt er lucht vanuit het zuiden het Drautal in richting Lienz. Deze wind valt over de graad waar ik vlieg. Een eng gevoel wat iedereen die er ook al eens in heeft gevlogen kent. Weinig draagkracht en het gevoel met een lift sterk naar beneden te gaan.  Er zou nu van alles moeten gebeuren met het scherm maar het scherm blijft vliegen. Zo fijn om nu aan de Swing Arcus RS te vliegen en niet aan een klasse C of hoger.

Waar gaan de bellen heen

Met de wind komt er ook thermiek mee van de zuidkant van de graad welke mij weer naar boven brengt uit de dalwind. Boven de dalwind op 1800 meter staat een straffe oostenwind. Waar gaat de thermiek heen? De bellen staan schuin naar het westen terwijl we naar het oosten willen vliegen. Barry die toch nog wat hoogte heeft weten te pakken is mij inmiddels hoog gepasseerd en vecht tegen de wind die op 2300 meter noord is. Wij gaan nu soms hard omhoog maar naast de bellen ook weer hard en lang naar benden. Soms wel ruim een minuut met meer dan 3m/s naar beneden. Daar gaat je gewonnen hoogte dan weer waarbij we ook gelijk in de oostelijke tegenwind belanden.

Jaukenalm

Uiteindelijk weten we ons over het lage deel heen te werken en komen we boven de Jaukenalm. Een grote alm die ons veel thermiek geeft en waar we bijna rechtuit kunnen vliegen en hoogte kunnen maken.

Ik vlieg noordelijk van de Reisskofel richting Weissensee en besluit terug naar de landing te gaan. Ik vind het mooi geweest en wil nog wat uitproberen met het scherm. Wat een fijn scherm die Swing Arcus RS.

Richting Weissensee

Barry gaat verder

Barry is vol goede moed en gaat nog een stuk door. Het is vroeg dus hij wil er nog meer uithalen. Hij besluit richting Hermagor te gaan. Door de harde tegenwind duurt het lang voordat hij eindelijk zijn keerpunt kan zetten, maar hij is positief verbaasd over het gedrag tegen de wind in van de Swing Arcus RS. De weg terug terug is echt een eitje. Mooie bellen en tijdens het draaien gelijk naar de juiste richting worden verzet.
Barry komt mooi hoog aan bij de camping en ziet dat het erg druk is op de landing en besluit nog even wat rond te spelen rond de Gaugen.

Na 6 uur vliegen heeft eindelijk ook Barry er genoeg van. Wat was het een mooie dag om de Swing Arcus RS te testen.

 

Wat ons tijdens de vlucht aan de Arcus RS is opgevallen:

  • Eenvoudig lijnenplan wat het uitzoeken van de lijnen makkelijk maakt
  • Eenvoudige risers
  • Het scherm start relatief makkelijk in thermische onrustige omstandigheden
  • Het scherm is minder zwaar gedempt zodat je goed voelt wat er in de lucht gebeurt
  • Je kan de thermiek goed voelen (als je weet hoe het voelt)
  • Het scherm houd zich goed in slechte omstandigheden die je wel voelt
  • De stuurdruk is groot genoeg om je armen er in te kunnen laten rusten
  • Oren gaan er goed in, klapperen niet en de daalsnelheid gaat met speed naar ca. 3 m/s
  • B-stal zeer stabiel en niet te zwaar
  • Wing over gaat heel fijn en scherm blijft goed gevuld
  • Steilspiraal is heel goed controleerbaar

Klik hier om de Vlucht van Barry te bekijken op de XContest

Klik hier om de vlucht van Ayke te bekijken op de XContest

Interessant als je de vlucht bekijkt:

  • De stand van de bellen op de verschillende hoogtes
  • De verschillende richtingen van vallei-winden
  • Het verschil van aantal keren draaien met de wind mee en tegen