Twee Landen Trip

Twee Landen Trip

Oke dan heb je brevet 2, wil je wat meer ervaring op gaan doen en heel graag je duur-gekochte spulletjes gebruiken. Maarja, waar ga je heen? En start je zomaar ergens waar je het gebied niet kent? Met deze gedachten hebben wij, Harm de Vries, Steven Poolman en ik (Tessa Frunt) ons ingeschreven voor de Twee Landen Trip.
Het begon zaterdagavond, na het welkomstdiner met de gehele groep liepen we terug naar de camping en raakte we verzeilt in het toevallig aanwezige dorpsfeest in Sӧll. Wat een gezelligheid met al die biertentjes en bandjes! Maar niet te laat maken want de volgende ochtend is het op tijd verzamelen in pension Denggenhof. In pension Denggenhof verbleef de rest van de groep, voor hun wachtte daar elke ochtend een verschrikkelijk goed en uitgebreid ontbijt……(heb er 1 ochtend eitjes bakken bij de tent voor opgegeven en dat was geen slechte keus).

Twee Landen TripSӧll
We beginnen de Twee Landen Trip zondagochtend met vliegen in Sӧll zelf. Het eerste doel van deze ochtend is om met een rechtlijnige glijvlucht de aangewezen landingsplek te halen. Een leuk begin om met de adrenaline te starten!
Vanaf de startplek in Sӧll heb je de mogelijkheid om in verschillende richtingen weg te starten, dit geeft natuurlijk veel startzekerheid. Maar vanuit ervaring gesproken kunnen deze verschillende startplekken  toch ook een nadeel hebben… Als je je scherm hebt uitgelegd, startklaar staat en je vervolgens de wind ziet draaien: Je de beslissing neemt om een fieldpack te maken om vervolgens door hoog gras naar de zuidkant van de helling te lopen. Je dan met je fieldpack door een poortje moet waarlangs prikkeldraad gespannen is, je over schrikdraad moet stappen en dit alles in de brandende zon met een jas aan en helm op. En dit om vervolgens weer na een half uur wachten terug te lopen naar de oostkant om toch daar weg te starten……gedoe… Maar zodra je dan in de lucht bent, omhoog kan draaien en je de verkoeling voelt is het intens genieten! Een mooie eerste dag met drie vluchten en daarna heerlijk gegeten in Westendorf. Een prima gebied om je eerste zelfstandige vluchten te maken!

Twee Landen TripAachensee
Maandagochtend op naar de Aachensee. Na eerst een bakje koffie boven en rustig de start bekeken te hebben kon Steven het niet meer laten en startte. Eerste reactie; “Wauw! Hier moet je echt om je heen kijken!”
En inderdaad nadat we in de lucht hingen en 1,5 uur van  het uitzicht konden genieten kwamen we allemaal met deze geweldige ervaring beneden. Wat een supermooi gebied om te vliegen!

Twee Landen TripJenner
De volgende dag zijn we naar het gebied Jenner bij het bekende Kelsteinhuis (adelaarsnest) en het diepste meer van Duitsland ‘De Kӧnigssee’  gereden. Ultieme doel van deze dag was om boven het  adelaarsnest te vliegen. De eerste vlucht was een thermiekvlucht waarbij we allen in dezelfde bel zaten. Je vloog erin en eruit, thermiek leek weg en er weer te zijn en zo draaide we in grote bogen om elkaar heen! Fantastische ervaring! Beneden had iedereen dan ook een BIG SMILE!
Twee Landen TripGelukkig was het nog vroeg op de dag en konden we nog een keer naar boven. De thermiek was opgebouwd en nu konden we genoeg hoogte pakken (+2800m) om een oversteek te maken naar de volgende kam. Sommige onder ons hebben het inderdaad gepresteerd om ook nog boven het adelaarsnest te vliegen. Boven de kam konden we wel uren blijven hangen…..maar de trek in een biertje zorgde ervoor dat iedereen toch uiteindelijk naar beneden kwam.

Twee Landen TripKampenwand
Ook op woensdagochtend is het weer ons nog steeds goed gezind en we vertrekken naar de Kampenwand (plaats Aschau im chiemgau).
De zwemkleding is mee om af te kunnen koelen in het zwemmeertje bij de landing. We beginnen met een glijvluchtje om het gebied te verkennen. Vervolgens terug naar boven om voordat we opnieuw starten eerst een heel goed bord kaiserschmarrn te eten!
Na deze onvergetelijke lekkere lunch blijkt de wind toch wel flink te zijn aangewakkerd. Goed opletten met starten en actief vliegen. Steven start weer als eerste, Harm er achteraan. Op het moment dat de rest van de groep wil vertrekken verandert de windrichting bij de start en is starten niet meer verantwoord.
Twee Landen TripHarm geeft verslag vanuit de lucht: “Het is heftig vliegen, turbulent en veel tegenwind, niet heel leuk”. Steven: “Ik ben geland op een grasveldje bij de kerk”. De landing is niet te halen met deze enorme tegenwind”. Harm: “Ook Harm geland op een weggetje nog voor het landingsveld”.
Wat doen we als overgebleven groepje bij de start, om half zes tegen de avond? Wachten tot de wind gaat liggen of teruglopen naar de lift en hopen dat we de laatste gondel van zes uur nog halen? Ayke na de reacties van Steven en Harm: “Laten we maar proberen om de laatste gondel te pakken.”

Twee Landen TripWildkogel
Donderdag op naar de Wildkogel, een lange berggraad waar het mogelijk is om afstanden te vliegen. Een steile starthelling met heerlijke zwarte bessen, die er ook voor zorgde dat op alles wat je op de grond legde van blauwe vlekken werd voorzien (niet gaan zitten dus!). Steven stond weer als eerste klaar om weg te gaan….afvragend: “Hoe kan dat toch, zelfs als ik overdreven langzaam doe ben ik nog de eerste die klaar staat”. Ayke: “Ja, je moet maar eens opletten wat iedereen altijd doet voordat ze echt het scherm gaan klaar leggen….”. Mijn reactie daarop is; het is heerlijk om tijdens het startklaar maken rustig te beseffen dat je op een berg staat met fantastische uitzicht samen met mensen die hetzelfde doel en gevoel delen om een mooie vlucht te gaan ervaren. Haast om weg te komen hadden we niet, maar bedankt Steven, je was elke dag een superdummy!
Twee Landen TripHet was een geweldige laatste duurvlucht met fantastisch mooi uitzicht op verschillende gletsjers!
Na het zien van al deze verschillende start- en landingsplekken weten we hoe we onbekende gebieden kunnen inschatten en wat onze eigen vaardigheden zijn bij verschillende condities. Onze verwachtingen van deze week zijn optimaal waargemaakt! Veel geleerd, gezien en heel gezellig!

Op vrijdag nog een laatste vluchtje in Sӧll als afsluiting. De wind trok aan en de voorspelling voor het einde van de middag was onweer. Prima, wij hebben een fantastische Twee Landen Trip gehad!!

Norma

Norma de teckels onderwegOktober vorig jaar is een select groepje van de schermvliegclub “De Laffe Teckel” meegegaan met Air Time voor een weekje vliegen bij Norma. Wij vliegen regelmatig met Air Time – hetzij met een vliegcursus of SIV; hetzij met een special – maar in Norma waren we nog niet eerder geweest. Dat weekje in oktober vorig jaar was ons zó goed bevallen dat we ons meteen ingeschreven hebben voor een weekje Norma van 28 maart tot 4 april dit jaar.

Norma groepNorma is dé ideale vliegstek om het vliegseizoen mee af te sluiten of mee te beginnen. In Nederland is het dan al herfst of nog steeds winters, terwijl je in Norma al kunt genieten van een heerlijk mediterraans voorjaars- of najaarszonnetje. Ook de de vliegreis en vertrektijd naar Italië is eigenlijk ideaal: je vliegt vanaf Eindhoven naar Rome, Ciampino en het vliegtuig vertrekt zo halverwege de middag. Het transport van het vliegveld naar Norma gaat met 2 door Air Time geregelde busjes en na uurtje tuffen arriveer je aan het begin van de avond in het Hotel in Norma.

NormaOok dit jaar hebben we het ontzettend getroffen qua weer: terwijl in Nederland code oranje werd afgegeven vanwege een zware voorjaarsstorm, genoten we in Norma van de zon bij 18 tot 22 graden. En de voorspelling voor de hele week was fantastisch te noemen. Volop zon en niet te veel wind. We hadden ook dit jaar weer een leuke- gevarieerde groep met piloten met wisselende vliegervaring en doelen. Sommigen vlogen al 20 jaar en hadden honderden normavluchten op hun naam staan, terwijl anderen nog niet zo lang hun brevet 2 hadden en nog niet zo ervaren waren. En dat is nou het leuke aan vliegen in Norma in maart: het is geschikt voor iedereen. De rustige thermiek en/of soarwind bied de gelegenheid om uren te vliegen en te genieten van de uitzichten over het middeleeuwse dorp, de Romeinse opgravingen, de kiwi plantages, de besneeuwde toppen van de Apennijnen of de middellandse zee verderop… Daarnaast is Norma de ideale plek om het soaren onder de knie te krijgen of het toplanden tot in de puntjes leren te beheersen. Maar de soarwind in combinatie met de thermiek bied ook mogelijkheden voor een leuk overlandvluchtje richting Bassiano of Cori.

NormaAyke en Astrid waren mee als reisleider en reden heen en weer tussen de start en de landing om mensen op te pikken die beneden geland waren. Daarnaast werden ook tips en aanwijzingen gegeven als dat nodig was of gevraagd werd. Inmiddels heeft Airtime al een leuk aantal restaurantjes in “het bestand zitten” waardoor het diner in overleg op verschillend plaatsen en restaurants genoten werd. Het “huis-restaurant” Brunella in Norma is erg populair: je kunt daar bijvoorbeeld eten en drinken tot je ploft en dat alles voor net iets meer dan een tientje! Verder staat de pizzeria in het schitterende middeleeuwse dorpje Sermoneta ook altijd op het programma en kun je ook heerlijk eten in een visrestaurant aan de kust.

NormaNaast Norma zijn er meer vliegstekken in de buurt zoals Monte Casino en Rocca Secca. En bij de laatstgenoemde zijn we donderdag geweest en ook daar was het heerlijk vliegen. Het is leuk om te zien hoe sommigen geen genoeg kunnen krijgen van het vliegen en vooral vluchten en/of uren willen maken, terwijl anderen in de relax-modus zitten en ook van de randverschijnselen willen genieten zoals nuttigen van een “Lände-biertje” op het terras of een schoonheidsslaapje doen in het zonnetje op het gras.. Alles mag! :-).

Samenvattend was het een heerlijke vliegweek en hadden we het mooiste weer wat je maar wensen kunt. We zuilen het wel verdiend hebben zeg ik dan maar ;-) De Laffe Teckels houden altijd een weblog bij van hun vliegavonturen en de weblog van Norma inclusief heel veel foto’s en filmpje is hier te vinden: http://www.onthoudezelink.nl/2015/03/28/

Iedereen bedankt voor de gezelligheid en tot de volgende keer!

Jeffrey Griffioen. www.laffeteckel.nl

Wil je na het lezen van zijn verslag mee naar Norma kijk dan hier voor meer informatie en aanmelden.

Na een hoop lessen en wat vlieg uren te hebben gemaakt met duinsoaren werd het tijd voor het halen van mijn eerste berg brevet 1.
Al snel kwam ik via via terecht bij Airtime Paragliding waar veel mensen in het soar wereldje over te spreken zijn.

Na wat overleg met mijn maatje Robert kamerbeek hebben wij dan toch echt een datum wel te noemen 3 aug t/m 10 aug 2013 geprikt om ons op te maken voor een reisje richting Greifenburg. Maar om de bergen te vliegen heb je natuurlijk een paragliders, harnas en reserve parachute nodig. Dit was geen probleem, alleen de paraglider was niet gekeurd. Hiervoor heb ik contact opgenomen met Barry Zeldenrust die het scherm vervolgens naar Italy heeft verstuurd waar het scherm zonder problemen goedgekeurd per post naar Greifenburg werd verzonden. Dit was perfect geregeld. eenmaal aangekomen in Greifenburg lag mijn scherm keurig netjes met rapport en al klaar voor de start. Na dat wij onze standplaats hadden ingericht werden wij ontvangen door Barry en Ayke voor een welkomst briefing en uitleg over de kamping etc en niet te vergeten wat ons de volgende dag te wachten stond.

Dag 1,

Iedereen moest zich vroeg melden bij de barakken om zijn vlieg spullen op te halen en harnas af te stellen. En niet te vergeten, wij kregen allemaal een t-shirt van Aitime omdat Airtime 20 jaar bestaat. Gefeliciteerd Airtime! Na dat iedereen zijn spullen had afgesteld werd het tijd om naar de oefenhelling te gaan die zich op de tegenover de camping gelegen berg bevind.(ook wel martelhelling genoemd :-) 40 graden in de zon FF geintje tussendoor)  om hier de beginselen te leren van het paragliden. Aangekomen op de oefenhelling wordt iedereen bij elkaar geroepen om uitleg te krijgen over het materiaal, veiligheid flightcheck en werking van een paraglider. Nu werd het tijd om iedereen in de harnas te snoeren en te beginnen met de eerste oefening, het voorwaarts starten. vervolgens het gecontroleerd onder het scherm lopen inclusief naar links en naar rechts lopen. Tijdens alle oefeningen waren wij voorzien van een radio waardoor de instructeurs ons perfect konden begeleiden. Deze dag is best pittig en zeker met warm weer, maar dit is niet voor niets. Het gaat er om dat je het starten en de controle van het scherm kan dromen voordat zei jou vervolgens aan de echte start helling gaan zetten. De meeste mensen mogen dan ook al vaak na 2 dagen oefenen om de oefen helling naar de echte start helling waar het dan ook daad werkelijk gaat gebeuren die dag. Yesssssss Na deze dag op de oefenhelling zijn wij terug gegaan naar het fliegerscamp en moesten wij ons om 1600 uur melden boven in de vergaderzaal bij de ingang van de camping. Hier wordt de dag geëvalueerd. Elke dag wordt je om 1600 uur verwacht in de zaal om uitleg te krijgen over bv meteo, aërodynamica, en uiteraard wordt jij gefilmd om dit vervolgens te behandelen. Na deze geweldige dag met veel informatie en gezonde spanning is het tijd om gezellig met alle piloten en leerlingen te gaan eten bij het restaurant van het fliegercamp. ps heerlijk eten en zeer vriendelijke mensen.

Dag 2,

0800 uur, alle beginners moesten zich melden bij de briefing tent vooraan bij de camping. Hier kregen wij allemaal te horen wat ons deze dag te wachten stond. Yesssss, wij moesten onze spullen in de taxibus leggen die naar de 500m start plek ging. Dat was ff spannend. wij hadden een voordeeltje van het vele groundhandle op strand voor het duinsoaren. Zo iedereen had zijn lange kleding aan getrokken en voorzien van een flesje water incl 4 x 5 euro voor de taxi. Eenmaal aangekomen op de 500m stapten wij uit en halen de spullen uit het busje om vervolgens 20m de hoek om te lopen naar de start helling. Wauwwww dit is toch best wel stijl! Moeten wij hier vanaf rennen? toch ff wat anders dat starten vanaf de voet van een duintje. A fijn ik denk ga eens even kijken hoe andere dat doen!!!! Mooi niet ik mocht meteen mijn harnas aankoppelen en radio inpluggen en helm opzetten. vervolgens het scherm uitleggen en de lijnen controleren. Jos de startleider van Airtime geeft een seintje koppel je maar aan en ga maar klaar staan. nadat ik mij heb aangekoppeld en de 5 puntencheck heb uitgevoerd Leontien komt bij je staan en controleert of je alles goed hebt aangekoppeld en doet met jou de radio check. Jos kijkt naar de windvaan en draait zijn gezicht richting mij en vraagt over de radio!! Ben je er klaar voor? hartslag gaat omhoog en zweet breekt je uit. Ik geef aan dat ik er klaar voor ben. Begin maar te lopen en blijf druk houden op de lijnen roept Jos. ik begin te lopen en controleer of het scherm zich volledig vult en of er geen knopen in de lijnen zitten. Alles is goed en ik kijk richting dal en leun een beetje naar voren en de handen naar achteren en begin met grote passen te versnellen. op dat moment komen de voeten al los van de grond. Over de radio wordt geroepen keurige start. ga nog niet zitten en controleer het scherm en de lijnen. Ik kijk om mij heen of er nog ander verkeer in de lucht. Eenmaal aangekomen boven de bomenrij voel je de turbulente lucht. Ga nu maar rustig zitten roept Jos over de radio en houd cours richting de camping. Op dit moment geeft Jos het radio contact over aan Barry die op het landingsveld jou in de gaten houdt. Barry heeft het contact overgenomen en gaat beginnen met een oefening schommelen en zegt trek beide remmen aan tot aan je borst en laat maar weer langzaam los. vervolgens maak je een gecontroleerde bocht naar links en naar rest en vliegt aan naar het afgesproken baken om het landing parcours aan te vliegen. Barry geeft aan wanneer je in kan sturen om de landing in te gaan zetten. eenmaal vlak boven de grond rem je rustig diep aan om zo keurig uit de lucht te stappen.

Eenmaal geland is dit een geweldige ervaring en Barry feliciteert jou met je eerste vlucht. vervolgens ga je het scherm snel weer opvouwen zoals je dat de dag ervoor geleerd is om zo snel mogelijk weer met de taxi mee te kunnen naar boven. Maar eerst ff kijken hoe Robert Kamerbeek aankomt vliegen en zijn landing inzet. Deze dag hebben wij vier keer kunnen starten en verschillende oefeningen kunnen doen, schommelen, bochten draaien, oren trekken, 360o bocht maken en de eerste zelfstandige vlucht uit te voeren. Einde van de dag om 1600 uur verzameld ieder zich weer in de zaal om de dag door te nemen.

Dag 3,

Yessss, hebben er weer zin in. nu met meer zelfvertrouwen aan de start. stukje bij beetje de start beter uitvoeren en secuur de landing in te zetten. Deze dag weer vroeg op voor de briefing en inpakken voor naar de 500m startplek te rijden. deze dag hebben wij 3 vluchten kunnen maken en diverse oefeningen uitgevoerd in de lucht.

Dag 4,

Vandaag weer met ze alle vertrokken naar de 500m startplek. Deze dag gaan we oefenen hoe het is om een deel van het scherm te laten inklappen en vervolgens verder te vliegen met halve vleugel oppervlak. Dit is wel even spannend om voor het eerst een goed vliegend scherm in te laten klappen. Maar het scherm hersteld zich super snel. Vervolgens krijg je te hoeren dat je een doellanding gaat maken. Op het landingsveld ligt een stip waar jij zo dicht mogelijk probeert te landen. yes gelukt een doellanding. Eind van de ochtend hebben wij 4 vluchten kunnen maken.

Dag 5,

Vandaag aangekomen op de 500m start mocht ik een vrij vlucht maken, dus zelf bepalen welke oefening ik uit wilde gaan voeren en zelf de landing in te gaan zetten zonder enig radio contact. Dit ging perfect!!!!!! verder de dag allerlei oefeningen in de lucht gedaan en vrij gevlogen. Vroeg in de ochtend werd de lucht erg onstabiel en zijn wij gestopt met vliegen. Nu hadden wij de tijd om de theorie boeken goed in te kijken en te leren voor het examen.

Dag 6,

Vandaag was er helaas slecht weer voorspeld en konden niet vliegen. Vervolgens hebben wij aan Barry gevraagd of wij dan misschien eerder theorie examen mochten doen, zodat wij dan de volgende dag konden gaan rijden richting Nederland omdat de volgende dag ook slecht weer was voorspeld. Dit was geen probleem dus hebben wij het examen eerder afgelegd en met succes behaald. Yessssssssssssssss

Vervolgens hebben wij natuurlijk met iedereen van Airtime en alle piloten een gezellige avond genoten met heerlijk eten en veel ervaringen gewisseld en uiteraard een biertje gedronken.

Ik heb deze week met Airtime en de crew als zeer goed ervaren en wil dan ook iedereen bedanken.

Tot volgend jaar!!! Voor brevet 2.

Groetjes,

Stephan blom

Ps zie mijn ervaring in onderstaand filmpje zoals ik het heb beleefd.

swing mistral 7

Sinds 13 april ben ik als een van de eersten eigenaar van een Swing Mistral 7. Twee dagen later maakte ik er de eerste vlucht mee in Tolmin, Slovenie. Toevallig was daar, na een periode met veel regen, net de zon doorgebroken en waren er goede weersverwachtingen. De lucht was helder en het uitzicht reikte enorm ver, het beloofde een mooie dag te worden. De eerste vlucht werd een supervlucht van maar liefst 128 km. Voor mij een persoonlijk record. En de volgende dag vloog ik 133 km. Ik heb inmiddels alweer 32 uur met de Mistral 7 gevlogen en ik ben er bijzonder tevreden over.

De Mistral heeft veel veranderingen gekregen. Wat het eerst opvalt zijn de weinige en dunne lijnen. Er zijn drie smalle risers. De B- en de C-riser hebben elk twee lijnen, maar vanuit de A-riser vertrekt maar één lijn. De andere A-lijn, voor het bedienen van de oren, is tussen de A- en de B-riser opgehangen. De oren die je ermee trekt zijn enorm groot. Dat geeft veel tegendruk en dat voel je na verloop van tijd in je armen. Omdat de oren zo groot zijn hebben de vleugeltips de neiging om te gaan klapperen. Dat hoor je goed, maar het wekt niet de indruk dat dat voor problemen gaat zorgen. De grotere oren zullen een snellere afdaling mogelijk maken, maar ik heb niet gemeten hoe groot het effect is.

De neus is voorzien van ribbetjes die voor versteviging zorgen. De Mistral 6 had iets dergelijks al, maar nu zijn de zijn de celwanden bij de ingang voorzien van grote gaten, waardoor de lucht en de luchtdruk zich beter kan verdelen over de breedte. Er is ook een ring-reefsysteem aangebracht. De stuurlijn loopt door een ring aan de achterzijde bij de vleugeltip waardoor die bij het remmen iets naar achteren knikt. Dat zou moeten zorgen voor een beter remmen en sturen.

Het opzetten gaat eenvoudig, zoals ik dat van voorgaande Mistralversies gewend ben. In de lucht gedraagt het scherm zich uitstekend. Het draaien gaat soepel waardoor in een bel goed gecentreerd kan worden. De prestaties van de nieuwe Mistral komen goed in beeld bij het maken van een oversteek. Het scherm is zonder speed al aardig rap, maar als je de versneller half intrapt schiet de snelheid voelbaar omhoog. En full speed gaat het helemaal hard. Ondertussen gaat er bij het oversteken niet veel hoogte verloren. Het glijgetal is nog niet officieel gepubliceerd, maar het zou me niet heel erg verbazen als het ruim boven de 9 uitstijgt.

De omstandigheden in Slovenië waren goed, dat moet gezegd worden, maar het is duidelijk dat ik dankzij de Mistral 7 grotere afstanden vlieg dan voorheen. Voor mij is de Mistral 7 een directe hit, een echt succesnummer!

Ik hang weer in de lucht! Dat is lang geleden. Ik neem deel aan de Red Bull Eléments, een wedstrijd in Frankrijk in het plaatsje Talloires aan het meer van Annecy. Het betreft een wedstrijd met 4 disciplines. Allereerst 13,5 km roeien (en 1 km over land rennen met de boot op je nek), 11 km trailrunning (waarvan meer dan 1900 meter bergopwaarts), 25 km mountainbiken (met 1700 hoogtemeters) en minimaal een uur paragliden (met 3 landingen en 3 aaneengesloten races). Dat is de Red Bull Eléments.

RBE-2012-fietsEen goede vriend en topatleet Meindert van den Heuvel had mij hiervoor benaderd en zou het roeien in een 9 meter lange skiff voor zijn rekening nemen. Erben Wennemars had al toegezegd de berg op te willen rennen en ex-wereldkampioen mountainbiken Bart Brentjens zou op de MTB de Fransen het snot voor de ogen fietsen in deze loodzware Franse estafette op 15 september 2012.

Na een teammeeting met Yves Kummer als teamcaptain (oud kampioen rugby speler) werd het me duidelijk dat ze geen ‘nee’ van mijn kant zouden accepteren. En ik hou van avontuur dus werd het een avontuur. Allereerst moest ik iets doen aan mijn uitrusting. Mijn eigen scherm was alweer enige jaren oud en zou mogelijk niet eens door de Franse keuring komen. Gelukkig kon ik rekenen op Ayke Jager en Barry Zeldenrust, eigenaren van paraglidingschool Air Time. Zij wisten voor mij de spiksplinter nieuwe Advance PI te regelen, de lichtste paraglider die er is. Inclusief harnas en rugzak woog het niet meer dan 3,14 kg!

RBE-2012--bootjesHet plan was om in de voorbereidingen nog wat te trainen en te oefenen met het scherm, echter ik was te druk met klimmen en het geven van lezingen in het buitenland en tussendoor ontbrak het aan tijd of het weer was te slecht. Zo kwam het dat ik een dag voor de wedstrijd voor het eerst pas echt vloog aan het scherm. Van te voren hadden we naar een Franse vliegschool gebeld of het mogelijk was dat ze met mij het parcours zouden kunnen verkennen. De eigenaar van die school was de winnaar die het jaar ervoor het onderdeel paragliding had gewonnen! Zijn reactie was geen probleem, meld je maar om 8.00 uur en zo geschiedde. Maar zoals het veel Fransen betaamt, toen ik me op 14 september om 8.00u meldde, gaf de man niet thuis.

De bedoeling tijdens de wedstrijd qua vliegen was als volgt: We zouden starten op de top van de La Tournette (2351m), een top op een grote rotspiramide. Daar vandaan zouden we toplanden op Chalet de L’Aulp (1410m), vervolgens 300 meter omhoog klimmen, starten en doorvliegen naar het landingsterrein in Perroix (560m). Dan weer een kleine 300 meter omhoog klimmen en wegstarten vanaf Planfait (950m). Als toetje moest je landen op een vlot van 5×5 meter op het meer van Annecy.

Gelukkig mocht ik mee in een busje de dag voor de wedstrijd van de plaatselijke school en reden we naar Chalet de L’Aulp. Daar klommen we 200 meter omhoog en vanuit een knollenweiland omsloten door schrikdraad vloog ik mijn eerste vlucht richting Perroix waar de landingsplek van de vliegschool was. Dit stuk had ik dus reeds verkend. Gelukkig kon ik weer een lift krijgen naar Planfait op 950 meter hoogte waar ik mijn 2e vlucht maakte en wederom lande in Perriox. Helaas was het niet mogelijk om de vlotlanding te verkennen en te oefenen dus dat zou aankomen op improviseren tijdens de wedstrijd. De belangrijkste vlucht vanaf te top van de La Tournette had ik ook niet kunnen oefenen omdat het voor mij zeer onduidelijk was waar je daar vanaf zou kunnen starten. Op de werkelijke top stond immers een kruis!

De ochtend dat ik mijn parkoers verkende, had Meindert een stukje geroeid, Erben een half uur de berg opgerend en Bart een deel van zijn rondje gefietst. Het was prachtweer en de stemming onder leiding van onze teamcaptain was opperbest. Na de verplichte keuringen, het ophalen van de startbewijzen en in de avond de briefing in het Frans waren we er helemaal klaar voor.

Op de wedstrijddag moest ik me op 7.00u melden met alle andere vliegers. We werden in busjes omhoog gereden naar Chalet de L’Aulp (1410m). Daar moesten we onze rugzak, helm, reserve en scherm inleveren die vervolgens in een mega grote zak onderaan de helikopter naar de top werd gevlogen. Vanaf 1410 meter moesten we zelf omhoog klimmen naar de top van de La Tournette op 2351m. Een prachtige beklimming maar ik realiseerde me dat Erben er nog een vette kluif aan zou krijgen want die moest dit hardlopend doen. Terwijl ik omhoog aan het klimmen was, had beneden aan het meer van Annecy het startschot al geklonken. Meindert was begonnen aan zijn 13,5 kilometer roeien. Hij kwam uiteindelijk als 7e het water uit, wist met de boot op de nek (9m lang!) nog een deelnemer in te halen en gaf het stokje door aan Erben. Ruim na 10.00 uur zag ik Erben aan komen rennen. Ik stond klaar met mijn scherm op de rug. Ik moest namelijk eerst 100 meter abseilen, daarna de klimgordel af doen en om de rotspiramide klauteren en daar was dan het startpunt. Qua uitrusting had ik een zeer lichte rugzak die tevens als pakzak diende. Echter vlak voor de start zag ik dat al die Fransozen hun scherm gewoon in een nylon zakje hadden gepakt en deze via een paar schouderbandjes op de rug hadden. Vervolgens stonden ze allemaal al aangekoppeld met de nylon zak op de rug. Het was dus slechts een kwestie van seconden en dan zouden ze al vliegen. Ik moest dus vliegensvlug improviseren om een dergelijk systeem te bedenken. Gelukkig had Ayke van Air Time mij zo’n nylon zak meegegeven om het scherm thuis in te bewaren. Ik bedacht me geen moment en dus pakte in snel ook het scherm over vanuit mijn rugzak in dat nylon zakje aangekoppeld en al. Echter aan mijn nylon zak zaten geen schouderbanden en dus had ik de zak via de trekkoordjes op mijn rug gebonden. Nadat Erben mij had aangetikt en bijna kotsend over de rotsen hing begon ik aan mijn abseil. Het scherm bungelde uiteraard zeer onhandig achter op mijn kont en voorop mijn buik hing dat onhandige reddingsscherm wat helaas verplicht was. Normaal vlieg ik tijdens expedities nooit met een redding i.v.m gewicht maar nu moest ik wel. Zeer onhandig abseilend kwam ik beneden, trok de klimgordel uit en snelde naar de startplek. Deze was zeer steil en zowel links als rechts omgeven door zeer scherpe en massieve rotsen. Ik gooide de nylon zak van mijn rug en het scherm binnen enkele seconden eruit. Ik vouwde het wat open, deed 3 stappen naar beneden, trok het scherm rugwaarts op, draaide me om en ik was los …… maar direct constateerde ik dat mijn lijnen getwist zaten als een wokkel. Ik probeerde me uit de wokkel te draaien maar voor ik het wist belandde ik met een knal tegen de rotsen rechts van me. Pijnlijk was ik met mijn heup, rug en been tegen de rotsen geknald. De adrenaline zat in mijn keel en ik vermaande mezelf en pakte mijn scherm bijeen, hinkelde, kroop omhoog alwaar ik opnieuw met pijn in mijn lijf een nieuwe poging ondernam, dit keer de goede kant opdraaiende. Ik vloog! Een gejuich ging op maar wat een vreselijk domme en slordige fout. Typisch een geval van te weinig training om op deze manier lichtgewicht en super snel te kunnen starten met aangekoppeld scherm. Oei, oei, oei wat deed het pijn. Gelukkig zorgde de adrenaline van de wedstrijd ervoor dat ik me kon focussen op wat ik moest doen. Nu geen fouten meer maken.

RBE-2012--startNadat de eerste Franse vliegers gestart waren had ik al de conclusie getrokken dat ik eigenlijk toch een verkeerd scherm had. De Advance PI was namelijk super licht en makkelijk te vliegen maar ongeschikt om oren te trekken. En wat deden de vliegers voor mij? Direct na de start super vette oren trekken en daarmee gingen ze als een raket in een lijn recht naar beneden op de landingsplaats af Chalet de l’Aulp (1410m). MijnAdvance PI was een perfect scherm voor het vliegen en won alleen maar hoogte bij het minste geringste stukje thermiek. Echter tijdens deze race was het de bedoeling om zo snel mogelijk hoogte te verliezen. Via flinke wing overs en korte steilspiralen probeerde ik mijn tijd goed te maken maar tegen de vliegers met oren kon ik niet op.
Gelukkig ging de landing bij Chalet de l’Aulp goed, pakte het scherm snel in de nylon stuff bag, gooide hem over mijn schouder en klom de heuvel op. Ik zweette me een ongeluk. Boven op de berg was het flink fris geweest. Maar nu bijna 1000 meter lager en omhoog klimmend door een weiland raakte de temperatuur van de motor oververhit. Boven, 300 meter hoger dan de landing, vloog ik met een rugstart weer weg. De vlucht naar Perroix is een prachtige en standaard vlucht zonder problemen. Ik landde daar netjes 3 meter voor het kruis op het landingsveld waar Meindert en Bart me stonden toe te juichen. Ik probeerde zo snel mogelijk de zaak weer in te pakken maar eerst moest ik me toch echt van een paar lagen kleding ontdoen. Het was hier nog warmer en ik moest weer omhoog klauteren door een bos zonder officieel pad. Het water gutste wederom van mijn kop. Het scherm op de rug, de helm aan het harnas, de reserve nog steeds irritant bungelend op mijn buik en dan over die gladde boomstronken en wegglijdend door de modder. Na 40 minuten en een 2 liter vocht armer begon ik aan mijn laatste start. Een zeer luxe start vanaf een tapijt op de startplek maar met het avontuurlijke toetje op het eind. Ik was er vanuit gegaan dat er wel een ervaren Franse piloot voor me zou zitten om de tactiek af te kunnen kijken hoe te landen op het vlot.

RBE-2012--luchtHelaas precies op het moment dat je wil dat er een vlieger voor je vliegt, vliegen ze alleen maar achter je! Ik moest het dus zelf maar uitzoeken. Ik gebruikte mijn Turkije-ervaring om maar boven het water zoveel mogelijk hoogte te verliezen, vervolgens langs de rand van het meer richting het vlot te komen en vanaf het land op het juiste moment de laatste bocht richting het vlot wat zo’n 50 meter vanaf de kant in het water ligt. Het vliegen boven het water was heerlijk en met mooie wing overs bouwde in mijn hoogte af. Ik genoot zelfs ondanks de pijn in mijn heup.

Dan komt het spannendste moment, het inschatten en het insturen om op het vlot te landen. Ik vlieg langs de rand van het meer net over het land, langs het publiek en dan stuur ik in omdat ik denk boven het water nog wel te zakken. Er staat echter inmiddels ook wel wat wind vanuit het meer en naarmate ik het vlot in enkele seconden nader realiseer ik me dat ik te hoog zit. Ik probeer nog hoogte te verliezen door als een gek te pompen maar door de opwaartse wind vlieg ik over het vlot heen en laat het maar gebeuren: plons! Het scherm valt gelukkig niet over me heen en direct zijn er 2 bootjes om me erin te hijsen en mijn scherm uit het water te trekken. Ik klauter op het vlot, pak het scherm zo goed en zo kwaad als het kan bij elkaar en loop met het hele spul onder luid applaus naar de startplek waar Bart Brentjes de laatste etappe mag doen van deze estafette. Ik geef Bart nog een duw en dan zit mijn avontuur erop. Gelukkig voor mij gaan er ook bosjes Franse vliegers het water in omdat er steeds meer wind uit het meer komt.

Ruim 2 uur later, 25 km en 1700 hoogtemeters verder komt Bart over de finish! De Nederlanders zijn binnen. We blijken de 24e plek te hebben veroverd en daar zijn we maar al te trots op. Volgend jaar weer maar dan met een betere voorbereiding want een goede voorbereiding is het halve werk!

Wilco van Rooijen