Onze Sport is zo ongelofelijk mooi en fascinerend. Zeker nu het landschap verandert in een bloeiend, levendig, sappig tafereel waar het oog nauwelijks genoeg van kan krijgen. Met onze vleugel gaan we naar uitkijkpunten die unieke perspectieven voor ons openen. Perspectieven die anders onbereikbaar zijn. We zijn zo gezegend.

Daartegenover staan ​​de verhalen die je bij je landingsbiertje hoort. Spannende gevechten in turbulentie, lang zoeken en de laatste reddende bel terwijl je al heel laag zit, huldigingen en ook teleurstellingen bij het bekijken van de dagelijkse kijkcijfers op de XC-servers. Pure actie. 

De nieuwe Top Gun lijkt in vergelijking daarmee op een kinderverjaardagsfeestje.

Ik krijg de indruk dat veel piloten niet voor zichzelf vliegen, maar voor anderen, of preciezer: voor de beleving in de ogen van andere piloten. En jonge, toekomstige piloten leren deze manier van kijken naar onze prachtige sport van de oudere. Natuurlijk: iedereen mag hier zijn eigen keuzen in maken, maar ik heb een andere focus voor mezelf: elke vlucht is een onbeschrijfelijke ervaring, een avontuur dat me in het moment trekt en me overspoelt met een golf van geluk. Na afloop geniet ik nog van het landingsbiertje en de gezelligheid, maar als de overdadige ervaringen worden bezongen, trek ik me terug.

Ik wens je dit weekend prachtige vliegmomenten,

Robert

Het is het jaar 1 voor Christus. (‘Vóór Corona’), oftewel 2019 in de kalender op dat moment. Toevallig maakten we in de herfst van dit jaar een pelgrimstocht naar Noord-Macedonië om nieuwe gebieden te leren kennen en onze passie voor het vliegen alle ruimte te geven die het verdient. De indrukken en ervaringen waren zo overweldigend dat we onszelf hebben gezworen: daar moeten we nog een keer heen.

En toen kwamen virussen, lockdowns en reisbeperkingen. Nu de meeste beperkingen zijn opgeheven, is er nieuwe hoop om terug te kunnen keren naar Pelagonia. puur verlangen.

De herfst laat nog even op zich wachten. Tot die tijd zijn er talloze manieren om je passie voor vliegen op onze breedtegraden uit te leven. En dat dit ook een enorme aantrekkingskracht heeft, getuigen tal van piloten van over de hele wereld die ervan dromen terug te keren naar de Alpengebieden. Ook dat is puur verlangen.

Robert

Lichtelijk gefrustreerd staan we ruim een halfuur in de file voor de grens met Slovenië, na twee weken door Kroatië en Bosnië te zijn getrokken. 

Verwachtingsvol is mijn blik gericht naar de horizon. Sinds mijn 16ejaar kom ik in de Alpen en altijd nog is de eerste aanblik van de Alpen een moment waar ik naar verlang, binnen een paar uur zal het weer zover zijn… 

Of het nu is om te klimmen/wandelen/fietsen of skiën, de Alpen zijn voor mij de mooiste plek in de wereld om deze hobby’s te kunnen beoefenen.

Sinds ik een kleine 10 jaar geleden bij Ayke en Barry een degelijk traject tot zelfstandig paragliding piloot heb doorlopen, is Paragliden de laatste jaren mijn hoofddoel geworden om de Alpen zeer geregeld te bezoeken.

De laatste week van onze vakantie hebben we o.b.v. de gunstige weersvoorspelling besloten om kamperend door te brengen op het Fliegercamp in Greifenburg, ook een fantastische locatie voor onze dochters met de Badesee om de hoek en tal van activiteiten in de omgeving voorhanden! 

Aangekomen op het Fliegercamp vinden we een mooie kampeerplek onder een eikenboom (gelukkig zonder de beruchte eikenprocessierups die bij ons in Brabant en elders mensen tot wanhoop drijft). In de middag hebben we zodoende schaduw met de hoge verwachte temperaturen van boven de 35 graden(!) geen overbodige luxe is.

Omdat ik al 5 jaar vlieg aan mijn basisintermediate, een Skywalk Tequila 4, ben ik gaan denken aan vervanging en na pakweg 10 jaar zelfstandig vliegen is het denk ik verantwoord om de stap naar een ‘hoge B’ te maken. 

O.b.v. het nodige huiswerk en vergelijken op papier heb ik inmiddels een shortlist gemaakt van 3 schermen waar ik nader mee kennis wil maken.

Mijn huidige Tequila is een levendig scherm waar ik altijd met veel plezier aan gevlogen heb, door zijn karakter is actief vliegen in turbulente omstandigheden wel gevraagd ondanks de classificatie. Gezien het feit dat ik graag af en toe ook overlandjes tot een 100 km doe (en in de toekomst hopelijk verder…), heb ik dit scherm door de jaren heen door en door leren kennen. 

Mijn Tequila als referentie nemend, heb ik een duidelijk beeld wat ik waardeer aan dit scherm en ook de wat mindere eigenschappen. Uiteraard wil ik bij een nieuw scherm de mindere eigenschappen verbeterd zien worden. Concreet zijn de in mijn ogen wat mindere eigenschappen: 
– soms wat ‘te’ actief moeten vliegen in lastige omstandigheden
– windpenetratie is voor verbetering vatbaar
– bellen zijn zodoende vanaf de lijzijde soms wat lastiger te betreden
– speed trapt relatief zwaar
– 5 jaar is al ouder, glijgetal is dan ook wat gedateerd
– oren willen soms wel eens wat slaan bij het trekken

Aan de positieve kant van het spectrum:
+ levendige handeling/positief dynamisch
+ zeer makkelijk te landen met minimale vliegsnelheid (jetflaps)
+ in alle jaren nooit één problematische inklapper gehad
+ startvoorbereidingen zeer eenvoudig door volledig ommantelde lijnen
+ thermiekt als een malle!

Op mijn shortlist voor een nieuw scherm staat ook de Nyos RS. Als technisch onderlegd persoon, ben ik altijd geïnteresseerd in nieuwe technologieën en het RAST systeem heeft vanaf het begin al mijn belangstelling gewekt. Vooral ook omdat het een directe relatie zou hebben met de potentiële vliegveiligheid in geval van inklappers, maar ook bij starts waar de wind een deuntje blaast. Als vader van twee dochters is dit op voorhand al een dikke ‘+’ voor mij.

Mensen die mij kennen weten echter ook dat ik een licht kritisch karakter heb en sceptisch sta tegenover (te)veel marketing. Er is maar één manier om erachter te komen of de Nyos RS een kandidaat is als mijn toekomstige scherm, uiteraard zelf vliegen.

Als relatief ‘vlieggewicht’ van 72 kilo/startgewicht 92 kilo bij 1.87 val ik mooi aan de bovengrens van de Nyos RS maat S. Na mijn interesse bij Ayke kenbaar te hebben gemaakt, tovert hij een gloednieuwe Nyos RS maatje S tevoorschijn die ik vrijblijvend een aantal dagen mag testen. 

Niet zomaar een glijvluchtje dus, nee gewoon uitgebreid de mogelijkheid bieden om vrijblijvend kennis te maken met de Nyos RS, dat weet ik bijzonder te waarderen! Het weer is deze dagen uitstekend met hoge temperaturen in het dal, prima thermische omstandigheden door een Noord(west)stroming hogerop waardoor de koelere lucht op hoogte zorgt voor een wolkenbasis in Greifenburg van rond de 3000 meter.

De aanloop van piloten op de reguliere startplaats Thermiktreff (de ‘1100’) maar geregeld ook op de ‘1300’ is op dergelijke dagen in het hoogseizoen groot. Dat is nu ook het geval, waardoor ik besluit om samen met vrouw en kinderen de rust van de bergen op te zoeken en met pakzak de Nassfeldriegel op te lopen voor een bescheiden ‘Hike’ en hopelijk langere ‘Fly’. Extra voordeel is ook dat ik zo eerder goed in de thermiek zit, zonder het massale gekrabbel in de huisbel van de Emberger. Na een uur zijn we boven en kan ik me in alle rust gereed maken voor de eerste start aan de Nyos RS. Droog thermohemd aan, broodje eten, blaas legen en zien hoe de eerste piloten van de Emberger af aarzelend nog onder mijn fraaie startplaats langzaam in de zwakke thermiek aan hoogte winnen.

Een eer dat ik als eerste een gloednieuw scherm mag uitpakken, zo strak en netjes opgevouwen als ware het origami. Wat me opvalt is allereerst het doek, dat lijkt wat meer te glanzen dan wat ik gewend bent (nieuw type doek begrijp ik uit Japan) en verder ook de nitinol staafjes in de neus die de instroomopeningen mooi open houden en het geheel heeft dan ook een hoogwaardigere uitstraling i.p.v. het goedkope plastic grasmaaierdraad van andere fabrikanten.

De stamlijnen zijn netjes ommanteld enkel bovenin en de gehele stabilo’s zijn onommanteld. Het lijnen sorteren is een fluitje van een cent en het valt me mee dat ook de niet ommantelde lijnen goed te sorteren zijn. Het enige waar ik zo de eerste keer even aan moet wennen zijn de risers, deze zijn wat minder stijf dan wat ik gewend ben maar verdraaien is geen issue, als je op blijft letten tenminste.

Klaar voor de start, de eerste collegae piloten komende vanaf de Emberger gaan inmiddels overland met pakweg 2600m hoogte in Westelijke richting, tijd om te vertrekken… 

De wind is zeer zwak, rustig voorwaarts starten is het devies. Het scherm komt netjes omhoog na mijn input aan beide A’s. Het valt op dat dit wat zacht aanvoelt, omdat het achterste deel van het scherm zich door de RAST wand wat later vult. Ongetwijfeld een groot voordeel bij hardere wind omdat dan de krachten beheersbaarder blijven vanwege het kleinere contactoppervlak waar de wind echt vat op heeft. Een aantal stappen en ik ben los op zoek naar de eerste thermiek van de dag. Seconden later heb ik deze al gevonden en mijn eerste cirkels in de thermiek zijn een feit, zwaaiend naar mijn meiden onder me, die steeds kleiner lijken te worden.

Uiteraard is dit op details anders dan aan mijn huidige scherm, de eerste indruk is dat de Nyos wat onverstoorbaarder/stabieler is eenmaal in de thermiek met iets hogere remdruk dan wat ik gewend ben. Bij het binnenkomen van de thermiek zoekt het scherm door een subtiel gieren als het ware zelf de beste lift.  

Later leer ik ook dat ik mijn vliegstijl wat moet aanpassen en het scherm geregeld iets meer de vrije hand moet geven met beheersbaar ingrijpen als de omstandigheden erom vragen. Wellicht mede een gevolg van RAST wat af en toe ook de kans moet krijgen om te ademen.

Boven de ruim 2700 meter met briljant zicht op de Gross Glockner en verderop de Gross Venediger, besluit ik om Westelijk richting de Knoten te vertrekken en daar hoogte te pakken voor de oversteek richting de Scharnik.

Ik trap halfspeed voor de eerste keer en concludeer dat dit mooi lichtvoetig gaat met een zeer nette sinkrate, dat is een plus t.o.v. wat ik gewend ben!

Ook de C-bridge steering lijkt prima te werken voor de kleine correcties bij dergelijke oversteken. Lichte rolbewegingen geven aan wat de lucht om me heen doet en deze zijn behoorlijk via de C-bridge te controleren. Aangekomen bij de Scharnik sta ik voor de keuze om verder richting Westen te gaan of retour. Na enige aarzeling besluit ik om te draaien, ook omdat er richting het Westen wat meer wolken aan het ontstaan zijn en het Oosten stukken minder bewolkt blijft vooralsnog.

Met lichte wind in de rug tik ik met halfspeed ruim de 50 km per uur aan en ben zo binnen een mum van tijd weer boven de Emberger. Zo na de eerste uurtjes vliegen moet ik zeggen dat, ondanks de toch wat turbulente omstandigheden door de Noordwind, ik niet heel erg bezorgd geweest ben en ik niet het idee heb een halve schermklasse hoger te vliegen. 

Met rugwind en de goede bellen boven de Gaugen en Stagor vlieg ik tot aan de Radlberger Alm om vervolgens de oversteek richting de Weissensee te maken. Inmiddels moet ik wel de dreigende overontwikkeling in het Westen goed in het oog houden. In de buurt van de Weissensee tref ik een mooie dalwind convergence aan waarin ik super rustig met +2m/s honderen meters hoogte kan pakken. Opmerkelijk genoeg komt de wind hier vanuit het zuiden zodat ik een beetje gevangen lijk te zitten en niet de gedroomde overvlucht van de Reisskofel kan maken doordat ik heel veel sink bij de graten ervaar, overigens zonder al teveel last te hebben van turbulentie, het scherm houdt zich voorbeeldig.

De zuidwind op lager niveau heeft hier ook voordelen want voor de landing besluit ik nog om terug te vliegen richting de Gaugen, hier kom ik relatief laag ter hoogte van de Wiesflecker aan, maar soarend en al heel snel thermische aansluiting vindend zit ik in een mum van tijd weer op ruim 2800 meter! 

In al deze omstandigheden krijg ik goede niet te nerveuze feedback van het scherm en heb geen enkele inklapper hoeven ervaren.

De lucht is inmiddels in het Westen zodanig overontwikkeld dat ik besluit om bescheiden afspiralend de landing op te zoeken. Bij deze manoeuvre is de Nyos RS voorbeeldig te doseren en uit te leiden. Ook oren trekken manifesteert zich als een voorbeeldige en stabiele afdaaltechniek al mag de sinkrate altijd wat groter, zeker omdat het inmiddels overal wel omhoog lijkt te gaan!

Netjes het circuit vliegende kom ik binnen voor de landing waarbij ik ‘de stip’ op een metertje mis na een vlucht van ruim 4 uur. Ik had me al ingesteld op het betere glijgetal zullen we maar zeggen.

Vanwege het feit dat er bijna geen wind heerst moet ik een paar stappen zetten, maar de landing zelf is verder prima en het scherm flared mooi uit.

Punten die me positief opvallen tijdens het vliegen:
+ RAST ik geloof inmiddels absoluut in de meerwaarde van dit systeem als het gaat om de veiligheid, het scherm voelt stabiel aan, ook in turbulentie
+ glijgetal in ieder geval tot halfspeed is uitstekend
+ tegen de wind in staat dit scherm meer zijn mannetje dan wat ik gewend ben
+ speed is lichtvoetig te bedienen (i.c.m. Ozone Forza coconharnas)
+ dochters vinden het ook een mooi scherm 

Als ik nadelen zou moeten noemen, moet ik goed nadenken; misschien doet de stabiliteit een heel klein beetje af aan het aanvoelen van de details waardoor het thermieken iets minder efficiënt lijkt. Echter denk ik dat dit door aanpassing van mijn vliegstijl (het scherm nog wat minder op de rem vliegen en meer laten lopen) al behoorlijk te ondervangen is. 

Verder vergen de risers voor mij wat gewenning op de grond omdat ze iets eerder de neiging hebben tot verdraaien dan wat ik gewend ben ook door de zware stuurlussen. Bij zwakwind landingen lijkt de iets hogere stall snelheid nog even iets waar ik aan moet wennen. Al met al zeker geen showstoppers!

De andere dag sta ik (te) lang in dubio waar ik ga vliegen, maar kijkend naar Alptherm lijkt Sud-Tirol the place to be! Na ruim 120 km sturen achter te trage medeweggebruikers sta ik te laat startklaar op Speikboden, Sand in Taufers. 

Ten Zuiden de Dolomieten, ten Noorden de Zillertaler hoofdkam, er zijn slechtere plekken om te vliegen! Wel is dit een hardcore vlieggebied met alles erop en eraan een goede omgeving om de Nyos RS nogmaals aan de tand te voelen.

Ik start dus veel te laat rond de klok van kwart voor één en draai omhoog in een turbulente Noordwind verzette leibel die onderin wel een beetje vies te noemen is. Meer dan een ritselend oortje en het nodige goed getimede handwerk komt er gelukkig niet aan te pas. Bovenin is het allemaal stukken rustiger en vanaf ruim 3200 meter steek ik over richting het Pustertal waar ik snel richting Vipiteno aan de voet van de Brenner kan vliegen. 

Eerder genoemde bevindingen m.b.t. het vlieggedrag van de Nyos RS zie ik alleen maar bevestigd en ik voel me steeds vertrouwder met het scherm. Ik betrap me er zelfs op dat ik moet concluderen dat er zich een duidelijke keuze voor de toekomst begint af te tekenen…

Terugkomend vanaf Vipiteno heb ik nog een paar lastigere leibellen van onderuit te bedwingen, ook dat gaat zonder problemen met beheerst actief vliegen. Tijd voor een laatste test; het echte hooggebergte! Ik traverseer hoog boven Sand in Taufers naar de Wasserfallspitze en zie aan de horizon het Staller Sattel, de grens tussen Sud en Ost Tirol. De weg ernaar toe is er één deels over bergen tot ruim 3400 meter, een indrukwekkend landschap! Hoog boven het Antholzer dal op ruim 4100 meter maximaal kan ik, hoofdzakelijk al delfinerend, snel vooruit richting het Staller Sattel. De terugweg kost iets meer moeite omdat het inmiddels bewolkt is in het Antholzer dal. Zuinig de zwakke bellen uitmelkend probeer ik in dit extreme terrein boven de graten te blijven wat gelukkig lukt.

Inmiddels is het kwart voor 6 en de zon breekt weer door op de plaats waar ik nu vlieg, graag verleng ik mijn vlucht nog een stukje en daarom zet ik koers naar de Grosser Moosstock. 

Daar aangekomen merk ik dat de lucht giftiger aan het worden is, het heeft er alle schijn van dat er een Nordföhnige stroming over de Zillertaler hoofdkam komt en het is werken in deze forse turbulentie.

Ik besluit dat dit niet aangenaam meer is en naar de landing te koersen voordat het nog heftiger zou kunnen worden en het scherm en vooral ikzelf aan mijn grenzen kom. 

De landing ligt buiten het dorp in een breed komvormig dal waar 5 valleien op uitkomen en in deze situatie lijkt de zuidelijke dalwind te botsen en te mixen met de föhnige wind die vanuit het Noorden over de hoofdkam komt, onplezierige vliegomstandigheden. Zonder inklappers kan ik uiteindelijk veilig landen, het is inmiddels 18:30. Op de teller staat een vlakke driehoek van 110 km.

Andere piloten melden overigens ook de handen vol gehad te hebben, maar gelukkig is iedereen heelhuids geland, ik bel met het thuisfront om te melden dat ik weer op de grond sta.

Met lege maag maar voldaan en met de Spotify op standje 10 in de auto rij ik terug naar Greifenburg waar ik in het donker aankom op het Fliegercamp.

Inmiddels begrijp ik dat Ayke al heeft geïnformeerd bij Martine waar ik toch blijf. Ik bezoek hem met de melding dat de Nyos RS me overtuigd heeft en een 10 uur vliegen in 2 dagen onder soms pittige omstandigheden mij hebben doen besluiten dat voor mij RAST geen marketingkreet meer is, maar ook daadwerkelijk vertrouwenwekkende inhoud heeft gekregen.

Aangezien de andere schermen op mijn shortlist deze bonus niet hebben, ben ik ervan overtuigd dat ik met de Nyos RS het juiste scherm gevonden heb.

De bestelling van de Nyos RS is inmiddels geplaatst en ik hoop in Augustus/September met mijn eigen scherm nog te gaan vliegen in de Alpen!

Kris Versluis

Hoewel ik met mijn Swing Arcus RS niet echt een wedstrijdscherm- cq racemonster heb, doe ik sinds 2 jaar tóch mee aan deze competitie omdat het leuk is om een doel te hebben als je gaat vliegen en je te meten met collega-piloten… Ook is het leuk en leerzaam om op de XCONTEST website te bekijken hoe anderen de taak gevlogen hebben en wat hun tactiek is geweest. Vorig jaar deed ik voor het eerst mee in deze competitie en plaatste mij – tot mijn eigen verbazing – voor de finaledagen. Helaas was het de eerste finaledag slecht weer en kon ik de tweede (uitwijk) dag niet en heb ik verstek moeten laten gaan. 

Sinds 2009 word er elk jaar een vlakland competitie georganiseerd waarbij vanaf maart tot en met mei taken worden uitgeschreven in het weekend en op feestdagen volgens het “cilinder principe”. Dat houd in dat op een wedstrijddag een taak word uitgeschreven met een start- en een finish cilinder waarbij het óf een “race to goal” is of een “out & return”. In beide gevallen gaat het om de snelste tijd dat de taak word gevlogen. De tijd gaat lopen als je de startcilinder verlaat en word stop gezet als je de finishcilinder bereikt/of uitvliegt. Deze tijd word automatisch berekend door de XCONTEST server als je de vlucht upload.

Meedoen aan deze competitie kost niets en er kan vanaf elk lierterrein in Holland (en een paar daar vlak buiten) meegedaan worden. Het enige dat je hoeft te doen is een vinkje zetten bij het uploaden naar XCONTEST (zie https://www.xcontest.org/holland/  en https://www.xcontest.org/nksv/ ) en je moet voldoen aan de regels en voorwaarden (zie https://www.nksv2019.nl/ voor meer informatie). Verder word de app “TELEGRAM” gebruikt om te communiceren de taak bekend te maken.

Dit jaar ging het ook best leuk in de voorrondes en heb ik zelfs een keer een taak gewonnen. Na de laatste wedstrijddag in de voorrondes stond ik op de 3e plaats overall in de ranking (1e in de standaardklasse) en mocht ik meedoen met de finale. Ik vond het best wonderbaarlijk dat ik met m’n lage B’er tussen al die C en D schermen (en 2-lijners) op de 3e plaats stond en ik ging er van uit ik op de finaledagen er wel finaal eruit gevlogen zou worden. Maar dat mocht de pret niet drukken: ik had grote kans winnaar te worden in de standaardklasse want daarin had ik een behoorlijke voorsprong opgebouwd. De wedstrijdleiding had met hulp van diverse mensen 2 velden rond Markelo kunnen regelen inclusief de benodigde lierinstallaties.

Zaterdag 18 mei: Finaledag 1

Vandaag was de eerste finaledag en de weersverwachting was heel redelijk (2 Bft ZZO). Om 10 uur werden de 20 finalisten en de vrijwilligers verwacht in Grand Café  “De Kroon” in Markelo alwaar Marga van Woensel ons namens de organisatie iedereen welkom heette en een briefing heeft gegeven. De taak van vandaag: een “Straight distance” van 22 kilometer (startcilinder 3 kilometer; finishcilinder 25 kilometer) en extra punten als je doel wist te halen (Dalfsen of Ommen; afhankelijk van de startlocatie). De finalisten mochten in volgorde van de ranking hun voorkeur aangeven voor veld en startpositie  (10 finalisten per veld) en na een kop koffie en een zenuwenplasje zijn we naar de velden getogen. 

Ik had een dag eerder al de weersites bestudeerd en de informatie bekeken betreffende de lierterreinen en had bedacht dat het veld bij de TV toren de beste kansen zou bieden; rekening houdend met richting en lengte van het veld en mogelijke obstakels bij het uitlieren (zoals hoogspanningsleidingen). Eenmaal aangekomen bij het veld was het in tegenstelling tot de weersverwachting compleet bewolkt en was er geen zon te bekennen. We hebben het even rustig aan gedaan maar na een tijdje wachten zijn we toch maar een vluchtje gaan doen. Dat eindigde zoals verwacht tot een verkennings-glijvluchtje voor iedereen, maar langzaam maar zeker kwamen er gaten in de bewolking en prikte het zonnetje er door heen.

Het oplieren tijdens de finale gaat middels het “traplieren” waarbij iedere piloot maximaal 8 minuten krijgt om hoogte te winnen. Uiteraard ben je op het moment van starten afhankelijk van wind en bewolking op dat moment en komt de factor geluk ook een beetje om de hoek kijken. Als je het geluk had dat er een lekker briesje stond en er een mooie scherp-gerande Cumulus boven het veld stond dan was je spekkoper. Maar als het windstil was en er een enorm blauw gat boven je stond dan had je pech. Gelukkig werd je meteen weer op de lijst gezet als je uitzakte op het veld en mocht je het nog eens proberen.

Langzaam maar zeker bleven de piloten hangen en vlogen er een paar weg van het veld om de taak te vliegen. Vaak waren het 2 of 3 die wel weg kwamen en dan weer 2 of 3 die het niet lukte. Dat was echt het gevolg van de situatie op dat moment. Uiteindelijk stonden er nog 2 op het lierveld (waaronder ik) en was de rest aan de taak begonnen. Ik had al 4 pogingen gedaan (inclusief 1 losgeschoten kabel) en stond klaar voor m’n 5e poging. Inmiddels was het besef doorgedrongen dat het wel eens niet mijn dag kon zijn en ik de taak niet ging halen… Een beetje in de “now or never” modus startte ik om 16:15 voor de 5e keer weg en na 4 liertreks ontkoppelde ik net boven de 500 meter van de kabel. Met alleen maar sink vertrok ik richting noordoost met de bedoeling hem zo dichtbij Markelo mogelijk neer te zetten en naar het terras te gaan. Ik gaf mij gewonnen en meldde dat ook door de porto. Eenmaal boven een geschikt landingsveldje op minder dan 80 meter kreeg ik echter een klein “upje” en besloot om niet te landen maar toch nog een rondje te draaien. Lang verhaal kort: het zwakke upje bleef aan en na heel lang draaien en heel langzaam stijgen ben ik naar 1600 meter geklommen en ben uiteindelijk naar Vroomshoop gevlogen en de taak kunnen volbrengen 😊. Zo veranderde een tot dan toe teleurstellende dag tóch nog in een superdag!

Eenmaal terug in Markelo heeft iedereen de GPS’en uitgelezen en geupload naar XCONTEST en is de nieuwe tussenstand bekend geworden. Wat vermeldingswaardig is dat Hugo Robben na het vliegen van de taak en bereiken van goal gewoon weer terug gevlogen is naar het veld. Wat een topper! En André Schepers stond voor deze taak lang op nummer 1 met 32 minuten voor de 22 kilometer, maar werd uiteindelijk toch nog op 11 seconden(!) geklopt door Hugo. Deze eerste finaledag hebben 13 piloten de taak gehaald (https://www.xcontest.org/nksv/ranglijst/:20190518). 

‘s Avonds hebben we gezellig gegeten met de finalisten (én aanhang) in het Grand Café en zijn we moe maar voldaan weer huiswaarts gegaan, of naar camping of Hotel…

Zondag 19 mei : Finaledag 2

Vandaag was er wederom goed weer voorspeld (2 Bft NNO) maar aan het einde van de middag was er over-ontwikkeling en onweer voorspeld. We werden weer om 10:00 verwacht in Markelo en dat viel voor sommigen nog niet mee… De intensieve en lange dag gisteren en de lange thuisreis en het vervolgens niet kunnen loskomen va het Songfestival resulteerde voor sommigen onder ons in een zichtbaar slaapgebrek en kleine oogjes. Gelukkig waren er dubbele espresso’s te verkrijgen 😉. Marga deed weer de briefing en de taak van vandaag was weer een straight distance van 27 km. (startcilinder 3 km.; finishcilinder 30 km.) en het meest logische was om ongeveer richting  Doetinchem te vliegen gezien de windrichting en OV-opties. Vandaag had ik weer gekozen voor het veld bij de TV toren, alleen stonden we nu aan de andere kant van het veld. Je kon aan de lucht en de wolken zien dat er veel instabiliteit in de lucht zat en er vormden zich al gauw mooie Cumuli. Later op de middag werden sommigen van die Cumuli behoorlijk groot en zagen we in de verte aambeeldvorming en “ijskappen” boven de wolken. Oppassen geblazen dus en niet te lang wachten!

Ik had nu aan 2 startpogingen genoeg om genoeg hoogte te bereiken en een mooie wolk te vinden. Ik had een koers uitgezet naar Doetinchem en ben daar al zigzaggend (om de blauwe gaten en de boze wolken te omzeilen) ook aangekomen. De taak gehaald! 😉. Eenmaal boven Doetinchem werd ik verwelkomd door de stem van Hijlko Soepboer over de porto: hij had de taak ook gevlogen en mij gezien en meldde dat hij een retreive had geregeld en dat ik ook wel mee kon rijden. Super geregeld! Eenmaal geland kwam Jan Meerbeek aanrijden (had ook de taak gevlogen) en heeft ons – na een pitstop voor een biertje bij hem in de tuin – weer naar Markelo gebracht. Onderweg hebben we Hugo Robben ook nog opgepikt want die kwam met een noodgang over de tuin van Jan vliegen en had de taak in een razendsnel tempo uitgevlogen. Uiteindelijk hebben 12 piloten de taak gehaald vandaag (https://www.xcontest.org/nksv/ranglijst/:20190519). Aan het eind van de middag kwamen er inderdaad een paar fikse onweersbuien over het oosten maar gelukkig was iedereen toen al lang geland en aan het genieten van een welverdiende versnapering op het terras van De Kroon. Iedereen heeft zijn vlucht weer geupload en de eindstand van het NKSV 2019 kon berekend worden:

– De top 3 overall (C en D schermen): 
3Hijlko Soepboer2Remko Bolt, en de winnaarHugo Robben (ik ben uiteindelijk nummer 4 overall geworden)
– De top 3 standaard (A en B schermen): 3Paul Datema2Bram Buurlage en de winnaarJeffrey Griffioen
– Dames: (1 deelneemster én nr 8 overall!) winnaar: Marga van Woensel 

De resultaten en de uiteindelijke eindstand zijn te zien op de website van het NKSV 2019: https://www.nksv2019.nl/index.php/2019/05/19/eindstand-nksv-2019/

Resumé overflakkee
Ik mag wel zeggen dat we een zeer geslaagd finaleweekend achter de rug hebben. Het was goed georganiseerd en de sfeer was gemoedelijk en ontspannen. Ik heb veel mensen leren kennen die ik eigenlijk al jaren ken van naam, maar nog nooit “in the flesh” ontmoet had. Iedereen was even aardig en behulpzaam. En mijn behaalde resultaat en vooral het ontspannen vliegen onder mijn Arcus RS geeft mij weer de bevestiging dat dit scherm uitstekende vliegeigenschappen heeft en prima bij mij past. Uiteindelijk komt het naast een beetje geluk en goed materiaal toch vooral op een vliegtechniek en tactiek aan en hoef niet persé een C of D scherm te hebben om leuk mee te kunnen doen in de NKSV competitie 😉 Wat voor scherm je ook vliegt en wat voor ervaring je ook hebt: ik kan iedereen aanbevelen om volgend jaar gewoon gezellig mee te doen met de NKSV competitie. 

Jeffrey Griffioen.

Allereerst zal ik mij even voorstellen: De naam is Joop Westdijk en ik beoefen de paraglidingsport sinds 2001 met heel veel plezier. Ik vlieg aan de Nyos RS L (95-120 kg.) en mijn “vliegklaar” gewicht is 110-115 kg. Mijn voorkeur gaat uit naar de bergen maar het lieren in ons vlakke land heeft ook absoluut zijn bekoring.

In de loop der jaren heb ik diverse schermen gevlogen van A t/m D maar de laatste jaren vlieg ik hoogstens nog B-schermen. Ik koop voor de bergen en het lieren altijd een nieuw scherm en vlieg er maximaal vier jaar mee, dat is meestal voor de tweede keuring.


Dat het de Swing Nyos RS is geworden was eigenlijk nog niet zo’n eenvoudige keuze; in het B-segment zijn veel schermen te koop die haast niet voor elkaar onder doen wat prestaties betreft. Na een aantal proefvluchten aan een aantal andere schermen was ik er nog niet uit.
Op diverse fora werd heel positief gesproken over het RAST-systeem van Swing en het nieuwe B-scherm van Swing de Nyos RS was er ook mee uitgerust. Voor mij een reden om dit scherm ook mee te nemen in mijn beslissing.

Air Time was zo overtuigd van de nieuwe Swing Nyos RS dat ik een nieuw scherm een tijdje mocht vliegen en weer mocht inleveren als ik niet tevreden was.
Begin april kreeg ik het scherm thuisgestuurd en bij het uitpakken valt gelijk de hoge kwaliteit op. De risers zijn heel mooi afgewerkt en het doek voelt iets anders, dat schijnt nieuw te zijn.


18 April 2018 was het dan zover, de eerste vlucht aan de lier. Uitleggen van het scherm is simpel, een paar rukjes aan de A-lijnen waardoor het scherm zich een beetje vult en de openingen mooi open blijven staan. Lijnen laten zich goed sorteren waarbij je wel even op moet letten dat de C-bridge dezelfde kleur heeft als de A-riser.

Het groundhandelen is een genot, het scherm doet precies wat je wil en reageert heel goed op korte input. Opzetten bij weinig wind gaat een beetje vertraagd maar dat komt hoogstwaarschijnlijk door het RAST-systeem.
Het oplieren gaat probleemloos, stijgen is in orde en het scherm reageert goed op stuurcorrecties. De thermiek was nog niet volop aanwezig maar de
Swing Nyos RS gaf prima de beweging in de lucht aan waardoor ik zo’n twee uur heb kunnen ronddobberen.

Vanaf het moment dat ik afkoppelde, voelde het scherm goed aan en deed precies wat ik wilde. De kleine spaarzame belletjes lieten zich goed centreren. Snelle bochten gingen gemakkelijk en iets te snel de eerste keer voor mijn gevoel. Dit was even wennen vergeleken met mijn vorige scherm.
Het scherm glijdt goed en blijft mooi op hoogte waarbij tegen de wind in het glijgetal wel een stuk minder wordt. Had voor mij wel iets beter gemogen maar moet ik misschien nog bijschaven, het scherm is nog nieuw voor mij. Speedsysteem is tot aan de balletjes gemakkelijk in te trappen en vol te houden. Dit zal ook de meest gebruikte stand zijn. Daarboven vergt het meer kracht en ook niet zo gemakkelijk meer te variëren. De landing is ook eenvoudig waarbij ik het gevoel heb dat de snelheid er duidelijk uitgeremd moet worden.
Na nog een aantal liervluchten waarbij ik wat inklappers heb getrokken, grote en kleine oren enzovoort was ik al bijna overtuigd van de Swing Nyos RS.

In mei 2018 naar de Alpen. Hier ging ik dan eens uitgebreid “proefvliegen”. Starten met de Swing Nyos RS vanaf de helling gaat probleemloos, zowel voor- als achterwaarts. Bij het voorwaarts starten moet je rustig opzetten maar je voelt gelijk als het scherm zich gevuld heeft en wil vliegen.
Bij het achterwaarts opzetten is het scherm goed te controleren en gedraagt zich voorbeeldig, bij hardere wind reageert het scherm beter op kleine stevige input.


Bij het zoeken naar thermiek heb ik een aantal malen het scherm laten gaan en dat voldeed prima, meestal “vond” het scherm wel wat. Het centreren gaat prima en het scherm heeft geen voorkeur voor een speciale techniek. Ik heb veel met gewicht-sturen gespeeld en correcties met buiten- of binnenrem neemt het scherm probleemloos over. Bij stevige thermiek vraagt de Swing Nyos RS meer stuurkunst maar als je eenmaal de bel hebt gecentreerd gaat het spelenderwijs waarbij de input kort en stevig moet zijn.


Het vliegen met speed is m.b.v. de C-bridle goed vol te houden. Ik leg mijn vier vingers er op en stuur met de pink, met de wijsvinger ga ik het pendelen tegen. Het sturen met de pink moet je kort en stevig doen waarbij het scherm onmiddellijk reageert.
Ik heb ook wat inklappers getrokken en deze gingen er zeer snel weer uit zonder noemenswaardige koerswijziging.

Oren met speed geven voldoende zink waarbij ik wel merkte dat bij veel wind en grote oren met speed het scherm zijn eigen koers wil bepalen. Moest erg veel gewicht in de strijd gooien.
Inmiddels ook een paar heftige inklappers gehad die goed aankwamen maar heel beheerst te herstellen waren. Het blijft wel een hoge B-er natuurlijk.
Tijdens het vliegen merk je niet veel van het RAST-systeem of het zou moeten zijn dat het rustige vliegen daar het gevolg van is. Ik hoor achteraf nog wel eens dat het zo turbulent was maar daar had ik niet zoveel van gemerkt.

Ik heb er in 2018 veel plezier aan beleefd en de Swing Nyos RS heeft inmiddels na 85 uur ongeveer 1500 km. op de teller. De langste vlucht in de bergen was 135 km. en 85 km. vlakland.
Misschien overbodig te melden, maar ik heb het scherm niet meer ingeleverd.

Dat het eiland voor de kust van Marokko niet de beste plek was om te vliegen, dat wisten we. Korte startplekken gevolgd door een klif en kleine landingen met veel grote stenen maken het vliegen risicovol. De combinatie van een mooi landschap met een bijna jungle-achtige begroeiing en een lekkere temperatuur maakte het dat we er toch voor zijn gegaan.

Belangrijk als je wilt gaan vliegen op Madeira, is dat je de juiste instelling hebt. Je moet nee kunnen zeggen en daar op zo’n moment ook vrede mee hebben. Je niveau moet voor het starten en landen goed zijn. Dit omdat de korte starts vaak niet vrij zijn van stenen en planten. Veel starts liggen ook gelijk boven een klif. De landingen zijn op de stranden naast grote golven. Ze zijn klein en vol behoorlijke keien die je niet verkeerd wilt raken. Verder soar je veel en dat is niet heel moeilijk. Het weer op het eiland kan snel veranderen. Over de oceaan volgen de verschillende weersystemen elkaar snel op en worden door het eiland opgestuwd. Wel iets om goed naar te blijven kijken.

Je hoeft voor het vliegen op Madeira geen hoge klasse scherm te vliegen. Het is veelal soaren op de wind en dat gaat met de huidige A- en B-schermen hartstikke goed. Zelf vloog ik er aan de Swing Arcus  RS. De Arcus RS is een scherm dat gemakkelijk opzet; handig op de wat turbulente korte startplekken. Ook is het lijnenplan overzichtelijk wat zeker handig is als de startplek niet helemaal vrij is van planten en stenen.  Het scherm is snel en draait vlak op bijna alleen gewicht wat zorgt dat je bij weinig wind op hoogte blijft. Het scherm reageert direct en voorspelbaar op het sturen waardoor je heel precies kan landen. Ook als je het scherm wat meer naar de plek moet wringen, laat hij dat ver toe. Wel zo lekker bij het landen op een kleine plek. Ik was blij met de keuze voor dit scherm op deze plek.

Het eiland heeft meerdere startplekken die door de grootte van het eiland en de vele tunnels goed te bereiken zijn. In de tijd dat wij er waren kon er af en toe gevlogen worden en was het wat zoeken naar het juiste moment. Best grappig maar zeker niet voor iedereen geschikt.

Groet,

Ayke

Swing apus RS

Apus RS
Piloot: Eelko Hols
Gewicht piloot 72 + licht harnas.

Windsnelheid gemiddeld 20 knopen

Opzetfase

Ik heb gisteren onder zeer bokkige omstandigheden de Apus RS gevlogen. Ik was benieuwd wat de Apus t.o.v. de Little Clouds doet. Windmetingen schommelde tussen 16 tot 24 knopen. Met harde wind is ie goed op te zetten. Met harde wind is de cobra-start aan te raden. Komt rustig op en vult zich geleidelijk. Bij het opzetten van het scherm met een achterwaartse start (Franse methode) vol in het windvenster is het van belang goed mee te lopen, anders is het scherm iets gevoelig voor frontstall. Met handen hoog vult het scherm in een fractie van een seconde. Hij schiet niet over. Met deze harde wind staat het scherm snel boven je. Door de A-lijnen los vast te houden met gebogen armen en de remlijnen vlak voordat het scherm boven je staat iets aan te remmen, is het prachtig dat je met deze harde wind het scherm goed te kunnen controleren.

Het duin oplopen

Dat doe ik altijd kitend. (tip van het scherm net iets boven het duin houden waardoor er geen lift wordt gegenereerd). Als ik wil starten trek ik het scherm boven me door onder te lopen en rechts iets aan te remmen. Het scherm volgt netjes mijn bewegingen zonder voor te schieten.

Vliegfase

Het scherm reageert goed op gewichtsverplaatsing; je hoeft maar iets met de stuurlijnen een bocht mee te lopen.

De snelheid van het scherm is met de trimmers prima af te stellen. De lift wordt het meest gegenereerd door de trimmers iets onder de neutrale stand te zetten. In de liftband merk je dat het scherm goed klimt. De handles van de trimmers zijn prettig in bediening. Dit is een pré.

Met andere woorden: Apus RS is een succes!

Ervaring

Ik ben schermvliegpiloot sinds 2005 en in het bezit van brevet 3 Berg en Lier en vlieg nu aan de Arcus RS. Ik heb een kleine 1000 vluchten gemaakt (lier & berg) en heb inmiddels zo’n 8 schermen “versleten”. Als voorzitter van schermvliegclub “De Laffe Teckel” probeer ik zo vaak mogelijk vliegweekjes te organiseren. Hierbij mobiliseer ik zo veel mogelijk andere Laffe Teckels. Doorgaans ben ik tussen de 4 en 8 weken per jaar in de bergen om te vliegen en als het in het weekend mooi vliegweer is in Nederland ben ik vaak op een lierterrein te vinden.

Schermen

Ik heb in het begin van mijn vlieg “carrière” gevlogen aan hogere EN-B / LTF 1-2 schermen (Swing Mistral, Ozone Rush) maar na een akkefietje in 2009 heb ik tijdelijk (dacht ik) een lager gekwalificeerd scherm genomen om mijn zelfvertrouwen en het plezier in het vliegen weer terug te krijgen. Ik koos toen voor de Swing Arcus 6 en dat was echt een goedmoedige reus die mij weer helemaal de liefde voor het vliegen heeft terug gegeven… Toegegeven: het was een beetje een traag en log scherm en hij wou maar lastig de bocht om. Hij gaf weinig informatie door en was wat “sponzig”, maar hij was heel solide en veilig en vloog heel behoorlijk. Er waren regelmatig situaties waarbij piloten met een hoger gekwalificeerd scherm het té bumpy vonden en naar de landing zijn gegaan, terwijl ik met mijn Arcus nergens last van had. En dat laatste had mij overtuigd om (voorlopig) niet te switchen naar een  hoger gekwalificeerd scherm. Het plezier gaat bij mij boven de prestatie! Dus volgde algauw de Arcus 7, die met dezelfde veiligheid toch al een veel beter te manoeuvreren scherm bleek. Ook gaf hij meer informatie door en waren de prestaties beter. Tegen die tijd kwam ook de Swing Sensis op de markt en dat leek de perfecte match  voor mij: een mid-1-2’er die iets wendbaarder is dan de Arcus; maar wel de veiligheid van een mid-1-2’er… Een scherm dat veel meer doorgeeft aan de piloot en betere specificaties heeft. Nadat ik de Arcus 7 een tijd gevlogen had, ben ik overgestapt naar de Sensis, maar wij zijn helaas nooit “vriendjes” geworden. Ik zat wat hoog in het gewicht en de Sensis kon in bepaalde situaties onverwacht heftig reageren wat mij niet beviel. Dus toen Swing met de RS-serie kwam, ben ik weer overgestapt naar de Arcus RS. In dit artikel wil ik mijn ervaring met de Arcus RS delen, met name in vergelijk met de voorgaande uitvoeringen van de Arcus.

Bevindingen

Ik heb de Arcus RS nu sinds augustus 2017 (+- 45 vluchten/26 uur airtime) en vlieg dit scherm met een Advance Lightness-2 (lig)harnas. Ik heb met bokkige condities gevlogen in Greifenburg en Lac de Serre Ponçon en heb ook al redelijk wat liervluchten kunnen maken. Allereerst de start bij weinig wind of aan de lier: de voorlopers van de Arcus RS hebben de neiging om bij de start bij een hoek van ongeveer 35 graden te vertragen en dan moet je extra input leveren om hem daar doorheen te trekken. Zeker als je klein van stuk bent dan kan dat resulteren in het terugvallen van het scherm. En als je hem wel over het dode punt heen krijgt, dan kan het scherm door de extra input wel eens overschieten met een frontstall tot gevolg. Uiteraard baart oefening kunst, maar het vereist wel wat “fingerspitzengevoel”. Bij het lieren wordt – zeker bij de oudere types – hiervoor lierhulpjes geadviseerd. De Arcus RS vertoont deze neiging nauwelijks meer. Omdat de achterste kamer langzamer gevuld wordt, komt het scherm heel gelijkmatig op en heeft totaal geen neiging tot overschieten. En bij starten met harde wind toont de Arcus RS een van zijn grote voordelen in vergelijking met zijn voorgangers, want ook hier komt het scherm dankzij het RS systeem heel gelijkmatig op en is hij prima te controleren. Ik heb met pittige windcondities gestart bij Lac de Serre Ponçon en dat was ondanks mijn XL-scherm prima te doen. Het vliegen en sturen is ook merkbaar beter geworden ten opzichte van de Arcus 7. Hij geeft veel beter door wat er in de lucht gebeurt, zonder dat het nerveus aanvoelt. Je kunt dus veel beter anticiperen op turbulentie en je voelt bijvoorbeeld beter aan waar de (kern of rand van) de bel zit. In het algemeen voelt het scherm “harder” aan en beweegt zich makkelijker door turbulente lucht. Het blijkt dat het RS systeem hier ook een positieve bijdrage aan levert doordat de fluctuaties in luchtdruk door turbulentie opgevangen wordt door de keerwand in het scherm…

Ook de Arcus RS geeft een enorm gevoel van vertrouwen. Ik heb écht het gevoel dat het scherm je niet “zal belazeren”. Uiteraard blijft actief vliegen noodzakelijk bij turbulente omstandigheden, maar als je aandacht even verslapt en je krijgt bijvoorbeeld een asymmetrische inklapper of frontstall, dan is er zeer weinig aan de hand… Een inklapper of frontstall is wat mij betreft een “non-event” met de Arcus RS: Voordat je weet wat er gebeurd is, is het al weer voorbij… Bovendien komen grote inklappers bijna niet meer voor (ik heb er nog geen gehad). Ik heb één keer een frontstall gehad (zie video) en daar kan je duidelijk zien dat het scherm niet voorbij de tussenwand inklapt omdat deze afgesloten wordt en zo de druk vasthoud. Ook als je zelf een frontstall wilt trekken, is het bijna niet te doen door de hoge druk in het scherm. En áls het dan lukt om een frontstall te trekken, blijft de achterzijde opgeblazen en gebeurt er zo goed als niets. Het sturen gaat weer iets lichter dan zijn voorganger en het scherm kan heel vlak draaien. Om een iets krappere bocht te draaien geef ik – naast gewichtsverplaatsing – een behoorlijke stuurimpuls die ik weer iets terugneem zodra de vleugel de bocht heeft ingezet. De radius controleer ik vervolgens met de buitenste stuurlijn. Het scherm reageert ook goed op het intrappen van het speedsysteem. Je merkt echt een versnelling en dat is goed te gebruiken bij een daloversteek of om een sinkgebied snel te doorkruisen. Een steilspiraal is een makkie met dit scherm: hij is er vlot in en kan er vlot weer uit waarbij het scherm veel minder snel inklapt als je de spiraal per ongeluk te snel uitleidt. Oren trekken wil ook prima en – enigszins vertraagd – gaan de oren er vanzelf weer uit. Wing-overs zijn een genot met dit scherm: door het RS systeem heeft het scherm veel minder de neiging “leeg”  te lopen als je per ongeluk met te weinig dynamiek een slinger ingezet hebt.

Conclusie

Ik ben zeer te spreken over dit scherm. Ik ben als “eerst zien-dan geloven” persoon positief verrast door de effecten van het RS systeem. Niet alleen op het gebied van veiligheid bewijst het zijn dienst, maar ook op het gebied van starten en (efficiënt) vliegen mag het RS systeem een zeer positieve ontwikkeling genoemd worden. Uiteraard speelt het gevoel wat je bij een scherm hebt een grote rol, maar de testresultaten onderschrijven in dit geval mijn gevoel. Ik heb onlangs mijn PR vlakland verbroken met dit scherm (85 km/4u15m) en ga denk ik nog veel plezier beleven aan mijn Arcus RS.

 

Jeffrey Griffioen.
www.laffeteckel.nl
www.makkelijkelink.nl

Heb jij ook interesse in de Swing Arcus RS of andere schermen van Swing met RAST ? Of wil je meer weten over Rast? Neem gerust contact met ons op. mail@airtime.nl of bel 0345 558881

Als gevorderde onderweg naar brevet 2 heb ik al meerdere vliegweken in Greifenburg doorgebracht. Saai? Zeker niet! Maar wel leuk en leerzaam om de vleugel ook eens uit te slaan in een andere omgeving.

Dit jaar stond Rodeneck in Italie als nieuwe locatie op de menukaart van Airtime en dit was de uitgelezen kans om de afwisseling op te zoeken en verder te werken aan mijn luchtwaardigheid.

Untergopprat Hof

Rodeneck (Rodengo in het Italiaans) ligt net voorbij de Brenner-pas in Zuid-Tirol en hoewel het Italië is, wordt hier Duits gesproken. We komen aan in onderkomen Untergopprathof, een mooi “Oostenrijks” gasthof met mooie kamers en een zwembad!

Vrijwel alle cursisten en vrijvliegers komen binnen korte tijd aan en hebben elkaar dan ook snel gevonden. De sfeer zit er meteen goed in en voelen ons een beetje pionier in dit onontgonnen gebied.

De weersvoorspellingen waren bij vertrek niet gunstig, maar eenmaal aangekomen lijkt het erop dat het toch nog behoorlijk vliegweer gaat worden! Fingers crossed… De volgende morgen blijkt het inderdaad mooi weer te gaan worden, dus gaan we na het ontbijt en de briefing eerst de landing bekijken die op 5 minuten lopen van het gasthof ligt.

Landing

Het landingsveld is vrij groot en ligt aan de weg die omhoog gaat naar de start. Na inpakken zit je snel weer in het busje voor de volgende ronde. Het veld loopt van voor naar achteren af en heeft over de hele lengte een hoogteverval van ongeveer 10 meter. Belangrijk dus om niet te hoog je final in te zetten. Om het landingsveld heen zijn genoeg uitwijkmogelijkheden en het veld is groot genoeg zodat de beginners ook op de landing de eerste oefeningen kunnen doen. Wel zo gezellig!

Start

Dan is het tijd om met de busjes naar boven te gaan. De start ligt op ongeveer 1500 meter en zo’n 520 meter boven de landing en ligt op 1 minuut lopen van waar het busje stopt.

Vanaf de start heb je een prachtig uitzicht over het dal en zie je in de verte ook een stukje van de Dolomieten. Het veld zelf is lekker ruim waardoor er makkelijk drie of vier schermen naast elkaar gelegd kunnen worden.

Vliegen

Het hoogteverschil tussen start en landing is ongeveer 520 meter en daarmee vergelijkbaar met de Wiesflecker in Greifenburg, maar omdat de start dichter bij de landing ligt heb je meer hoogte ‘over’ om oefeningen te doen. Ideaal voor beginners en gevorderden.

Vlak na de start bevind zich bij geschikt weer een huisbelletje die het ook voor gevorderden zonder thermiekervaring mogelijk maakt om eens stijgende lucht op te zoeken en hiermee te experimenteren. Erg gaaf om een glijvlucht een paar minuutjes te verlengen en iets later te landen dan degene die na je startte. Dat smaakt naar meer!

Het gebied kent meerdere startplekken. Voor de vrijvliegers werd voor de afwisseling en als extra uitdaging een excursie georganiseerd naar de naburige Gitchberg. Bij gunstige omstandigheden is het namelijk mogelijk om het dal en onze ‘eigen’ berg over te steken om weer te landen bij het landingsveld. Mocht dit niet lukken zijn er alternatieve landingsmogelijkheden met elk hun eigen uitdagingen. Erg leuk, maar voor mij nog niet weggelegd.

Die houden we erin

Gedurende de week bleven de weergoden ons gunstig gestemd en hebben we veel kunnen vliegen met een supergezellige groep! Het behalen van mijn luchtwaardigheid was de kers op de taart. Misschien volgend jaar dus ook mee naar de Gitchberg?

Ik hoop in ieder geval alle collega-piloten nog regelmatig ergens in de lucht tegen te komen!

Wat mij betreft is Rodeneck een blijvertje!

Zie voor een video-impressie van de week: https://youtu.be/EZi9xWbWjAs

In het najaar een week lekker vliegen. Leuk! Maar, vooral in deze periode, valt- of staat zo’n week met het weer. Kortom, op het laatste moment kijken waar de omstandigheden (bijna) garant staan voor zo’n lekker vliegweekje, spullen pakken, vliegmaten informeren en wegwezen.

 

Dat is precies wat Air Time voor ogen had met de ‘try-out’ van ‘Bestemming Onbekend’ eind oktober. Speelde in het begin van de week nog een locatie in Noord Italië door het hoofd, werd het één dag voor vertrek tóch zuidoost Frankrijk. Dit op basis van hoge- en lage drukgebieden, fronten en overheersende windsystemen.

 

 

Bestemming Onbekend geslaagd?
Of het een geslaagde week was? Welzeker! De omgeving van het turkooisgekleurde Lac de Serre Ponçon, even ten oosten van Gap, bood leuke én uitdagende startplekken die goed aangelegd- en onderhouden zijn, waarbij in een schitterend natuurdecor met geel-, oranje- en fel roodgekleurde bomen vliegt en land op niet alledaagse plekken. Een ontspannen week, lekker aan je start- en vliegtechniek kunnen werken en vooral; leuk gevlogen door combinatie van soaren en thermieken.

 

Afhankelijk van de windrichting van de dag, met z’n vijven in een busje het gebied door naar de meest ideale startplek. Soms ’s morgen starten bij de Mont Colombis en ’s middags vanaf St Vincent les Forts. En een prachtige avondschemering vlucht bij een ondergaande zon. Groot voordeel was dat Ayke het gebied op z’n duimpje kent en ons naast het vliegen langs de mooiste plekjes van het gebied loodste.

 

En volgend najaar?
Kan zomaar noord Italië, Karintië, de noord Alpenzijde worden, of tóch weer zuidoost Frankrijk. Wie weet… Het weer bepaald. Da’s nu juist het leuke aan de Special ‘Bestemming Onbekend’. Een geslaagde toevoeging aan de Air Time agenda.