Daan Vroon: “Passie voor soaren”.

Geplaatst in Column op

Het Air Time team wil graag met jullie het verhaal van Daan Vroon delen. Het soaren heeft hem samen met diverse vliegweken bij Air Time gebracht waar hij nu is. Een bergpiloot die regelmatig aan het duin te vinden is, met veel passie voor de sport en nog hulpinstructeur bij Air Time ook. Hij begon ooit als een piloot met weinig vertrouwen en een behoorlijke dosis vliegangst. Lees hier hoe het soaren en groundhandlen hem zo snel hebben gebracht waar hij nu is, ook hebben we nog een aantal tips en handige links voor je.

 Wij kennen Daan als een avontuurlijk type. In het verhaal wat Daan naar ons schrijft blijkt dat ook. Hij beleeft veel mooie reizen met een avontuurlijk doel. Windsurfen in Hawaii, kiten op de Dominicaanse, nee hij is niet het type “met z’n allen naar een resort in Marmaris”. Hij is net als velen van ons, een buitensporter, frisse wind en verbonden met de natuur.

Wat eraan voorafging

Zomer 2013 was het tijd om eens iets nieuws te gaan leren. Ik had vakantie, en op vakantie neem ik graag een flink project onderhanden, anders word ik lamlendig. Om te ontdekken wat wel en niet werkt, heb ik in mijn leven een hoop projecten uitgeprobeerd. Zo was daar bijvoorbeeld het project “Wereldreiziger in Europa” (met een enorme rugzak liggen op treinstations) en het project “Met Het Vliegtuig Naar Een Relaxed Land En Daar Een Huisje Huren En Rondkijken” (met een heel klein rugzakje liggen op het strand). Leuk, maar niet echt. Gelukkig was de oplossing al snel duidelijk: buitensport! Jarenlang heb ik intensief geskied, ben naar Hawaii gegaan om te leren windsurfen, en heb 4 maanden op de Dominicaanse Republiek in een hangmat gewoond om te kitesurfen. Ik wist toen nog niet dat soaren bestond.

peak

Tijd voor iets nieuws

En toen was het 2013 en tijd voor iets nieuws. Het moest een sport worden, liefst met wind, snelheid, en waar je niet snel in uitgeleerd bent. Op naar Frankrijk voor een b1 cursus paragliden bij Dante’s vliegschool. Op dag één kreeg ik een Arcus in mijn handen gedrukt en gingen we rennen op een grasveld. Klinkt saai, was fantastisch. Twee dagen later gingen we vliegen van een 500 meter berg. Klinkt fantastisch, was verschrikkelijk.

Het geval wil, zo’n paraglider onder controle leren krijgen is een enorm leuk gebeuren. Maar zodra de grond wegvalt en het een beetje perspectiefloos, semi-gecontroleerd door de lucht dwarrelen wordt, ben ik niet blij. Hoogtevrees? Gebrek aan talent? Aanstellerij? Geen idee. Ik wilde gewoon een paraglider leren besturen, en het liefst zo laag mogelijk want dan kan je tenminste zien wat je doet. Tijdens de b1 cursus was daar ene Dieuwer, hij had ook behoefte aan een project. Eenmaal terug in Nederland gingen we naar het strand want daar was men aan het “soaren”. Wij kochten allebei voor veel te veel geld een slecht scherm met bijbehorend waardeloos harnas (we hadden geen idee). Vervolgens zijn wij gaan groundhandlen om uiteindelijk te gaan soaren.

Wat een ontdekking!Soaren bij ondergaande zon

Soaren, de sport bij uitstek! Zodra er een beetje wind was, konden wij paragliden, en toch makkelijk snel tussendoor even een kroket halen. We hebben ons huis verkocht, onze baan opgezegd, een tearjerker naar onze families geschreven en zijn fulltime gaan groundhandlen, en leven van de wind. Nou OK, dat niet, maar het kwam er soms erg dichtbij. Groundhandlen moest en zou gebeuren. Op een gegeven moment wisten we bijvoorbeeld dat het bij regen en noordoostenwind toch even leuk wat trucjes oefenen was onder het viaduct naast ’t fietspad bij de afslag Houten noord (venijnige venturi wel daar!). Als er echt niet gevliegerd kon worden, omdat het bijvoorbeeld 40 knopen waaide of midden in de nacht was, dan keken we Youtube-filmpjes. Over jeweetwel, soaren.

Het leuke is: alles wat je op de grond kan, gaat in de lucht veel makkelijker en dus gaat groundhandlen moeiteloos over in vliegen. Van groundhandlen kwam duinsoaren en de zomer erop ging ik naar Oostenrijk om bij Airtime het bergvliegen nog eens te proberen. Ditmaal was het een andere ervaring. Nog steeds hoog, nog steeds dwarrelen, maar door de uitgebreide begeleiding en al het geoefen in Nederland raakte ik volledig verknocht aan de sport. Sindsdien ging het allemaal behoorlijk snel. Of eigenlijk: ging de rest van mijn leven behoorlijk langzaam. Een jaar later haalde ik met strak 40 vluchten brevet 2. Nog een jaar later (afgelopen zomer) werkte ik een paar weken als hulpinstructeur. Inmiddels staan er 130 bergvluchten en talloze uren duinsoaren in het logboekje, ligt de wc vol met schermvliegtijdschriften en trek ik in huis weleens mijn harnas aan. Gewoon daarom. Is beter dan niets.

Enigszins geëscaleerd project dus, maar door al dat gevlieg zie ik steeds meer wat ik allemaal nog niet kan. Regelmatig kom ik piloten tegen waarvan het mij een raadsel is waar ze het lef, de skill en het gevoel vandaan halen. Wat mij dan weer motiveert nog meer tijd en energie in de sport te gaan steken. “Maak een plan”, leerden wij op het conservatorium als de band massa’s goeie wil en ideeën had, maar er uiteindelijk vooral alleen maar bier gedronken werd.

foto4

En nu?

Na lang nadenken hieronder dan mijn plan voor mijn toekomst in deze fantastische sport.

  • zelf supergoed leren vliegen
  • anderen supergoed leren vliegen
  • rijk en beroemd worden (in ieder geval beroemd, al is het alleen maar bij mijn moeder)

Tot ziens op een berg!

Daan Vroon